for fri flyt

Læreplanmålforfattingsdomstolen

2011-01-26T09:31:00.002+01:00

Grunna departementalt tåkeprat slit gjerne både lærarar og elevar med å forstå læreplanane i vgs. Tekstar som faktisk skal brukast aktivt i skulekvardagen for m.a å gje eleven oversikt og samanheng mellom emnene.

Eit innlegg på del&bruk med påfølgjande diskusjonar (og ikkje minst tåkepratets 10 i skuddet!) gjev både innsikt, støtte, forklaring og fornøyelse:

http://delogbruk.ning.com/forum/topics/lenger-enn-langt?groupUrl=norsk&groupId=2808744%3AGroup%3A981&id=2808744%3ATopic%3A64612&page=2#comments

Kanskje noko for FADs kamp mot språktåke? http://blogg.regjeringen.no/fiks/2011/01/21/kamp-mot-spraktake/ og klarspråk.no

Fleire godbitar frå forvaltningas tåkefyrstar er å få på http://www.sprakrad.no/nb-no/Klarsprak/Starthjelp/Le-og-lar/Takeprat/

Finnes faktisk Læreplanmålforfattarakademiet kunne det vore interessant å få sjå deira læreplan.

DigD på app store

2010-11-16T22:08:00.002+01:00

DigD for iPhone og iPod touch er no klar til bruk frå app store: http://bit.ly/9PF2vJ

Digitale dødsfall

2010-09-24T15:57:00.002+02:00

Våren 2010 utlyste Fornyings-, administrasjons- og kirkedepartementet (FAD) prosjektkonkurransen Nettskap 2.0, m.a for å stimulere bruk av allereie eksisterande offentlege data på nettet. Kunngjering av dødsfall på ein moderne, digital måte er vårt bidrag.

Treng me det? Tja. Om du les ei eller fleire aviser fast, har regelmessig god kontakt med naboar i ymse aldrar og gode kontaktar i lokalsamfunnet, er ikkje dette noko stort problem. Men tidene endrar seg.

Idag brukar me vesentleg meir tid på internett enn på aviser. Norske aviser opplever dramatisk opplagsnedgang og mange er ikkje vel integrerte i sitt nærmiljø. Det er travle tider med jobb, kveldsaktivitetar, reiser osb. Med andre ord: dei tradisjonelle informasjonskanalane for dødsfall er ikkje lengre treffsikre mot publikum.

Og det er framleis pinleg å ikkje delta i ei gravferd ein burde ha stilt opp i, ikkje minst når ein ikkje visste om dødsfallet i det heile. Gravferder er ikkje noko ein går i med lyst, men det kjennest heller ikkje noko særleg å ikkje fått vist den siste respekt til avdøde og pårørande.

Her er eit sjølvopplevd døme: Grunna ein travel kvardag med reiseverksemd, og følgjeleg lite kontakt med nabolaget i ein periode, gjekk det hus forbi at naboen si mor, som også budde i grenda, gjekk bort. Gravferda var over før nokon i min husstand fekk vite om det.

Kanskje er det få andre med slike 'sære interesser' om dødsfall, men etter oppstart av prosjektet Digitale dødsfall har fleire tatt kontakt med liknande opplevingar: pinlege episodar overfor pårørande, gjerne fleire månader etter bortgangen som, ja, vart borte.

VG bidreg med følgjande hjartesukk:

Vår løysing går ut på å tilby publikum å abonnere på anmeldte dødsfall for ønska kommune, enten pr epost eller via smarttelefon-app. Enkelt, ufarleg, effektivt og gratis meiner me det skal vera. Kva meiner du?

Papir er best (eller?)

2010-02-24T11:18:00.002+01:00

Redd læraren. Eller skogen.

2009-08-19T09:40:00.013+02:00

Nyheitene har flauma over av sympati for lærarane etter NRK-innslaget om alt papirarbeidet. Til og med SV og Høgre høyrdes einige om dette på radioen igår, midt i valkampen - i seg sjølv grunn til å verta mistenksam?

Men kvifor ikkje bruke IKT også i skuleadministrasjonen for unngå alt papirarbeidet? Eller vil ein til livs det som faktisk er lærarjobben: å rapportere, å vurdere, å kommunisere? Skuldar ein på papiret medan saka eigentleg gjeld IKT-allergi?

Meir om IKT i skuleleiinga:
http://kbruvik.blogspot.com/2009/06/informere-den-ekte-digitale-ferdigheit.html
http://kbruvik.blogspot.com/2008/11/dei-100-frste.html

Hugsar du... sjekkheftet?

2009-08-14T09:41:00.009+02:00

Ja, desse papirlappane ein brukte å betale med før plastkorta si tid. Men sjekken lever framleis i beste velgåande, t.d i Frankrike, noko som kan forklara dei evig lange kassakøane der. Sjekkheftet er framleis rekna for den sikraste (?) og føretrekte betalingsforma for franskar i kledebutikken, daglegvarebutikken osb. Der sjekkane gjerne vert behandla maskinelt (?) med scanning, dekningssjekk, tasting og mykje fram og tilbake.

I USA tek ein no sjekken endå eit steg vidare inn i den digitale verda. Banken som betalar ut løn til amerikanske soldatar tilbyr no ein iPhone-applikasjon for sjekkmottakarar som vil overføre pengar. Løysinga er å fotografere begge sider av sjekken med telefonen. Programmet sender so sjekken tilbake til banken for vidare handsaming. Les meir her.

PS. Nettbanken til Frankrikes største bank vart i mai 2009 oppgradert, slik at ein no kan overføra pengar til andre.
PSS. Sjekkhefte-påkledning er òg business som gjev sysselsetjing, sjå berre her.

Å informere er ikkje som før

2009-06-25T05:13:00.010+02:00

Presentasjonen under er del av eit foredrag eg (med bistand av mi meisterlege kone Kari) hadde for ei gruppe skuleleiarar idag. Om fleire kan ha glede av det - vel bekomme:

View more documents from kbruvik.

Er nyhende på papir forelda?

2009-06-11T15:11:00.005+02:00

New York Times trykkjer ikkje lenger pengar. The Daily Show besøkte den tidlegare pengemaskina for om mogleg finna ut kvifor.

The Daily Show With Jon Stewart

Mon - Thurs 11p / 10c

End Times

www.thedailyshow.com

Daily Show
Full Episodes

Political Humor

Newt Gingrich Unedited Interview

Facebook-tips frå Filmavisen

2009-04-28T09:15:00.004+02:00

Kan design redda avisene frå papirdøden?

2009-04-08T17:46:00.002+02:00

Ved å komponera papiravisa etter ei heilskapleg lesaroppleving, meir som eit musikkstykke frå første til siste side, har gamle papiraviser i tidlegare austblokk-land fått oppsiktsvekkjande opplagsauke. Designaren forklarar:

Mediedødens Månad Mars

2009-03-31T16:02:00.000+02:00

Schibsted-leiar Kjell Aamot annonserte nyleg sin avgang, tilsynelatande utan dramatikk. Kommentarane frå fagrørsla i Aftenposten, VG og Schibsted Trykk derimot, sa det meste. Dei var samrøystes einige i at deira neste sjef må bli ein

"som jobbar for papiravisa".

Men det spørs om dei globale utfordringane i medieverda går over med ein papirglad sjef i Schibsted.

Mars 2009 vert omtala som mediedødens månad. Endring i folks medievanar dei siste 10 åra, kombinert med finanskrise og teknologinyvinningar, har kulminert med krise i medieverda. I bokbransjen har lesebrettet Kindle 2 frå Amazon og den endå større ebok-katalogen til Sony takka vera Google hausta lovord. Papiravisene tapar lesarar og annonsørar som aldri før, medan igitale kanalar er stadig i medvind. Gratis innhald på raske kanalar som nettaviser, bloggar og nettsamfunn er dét folk vil ha for tida, istaden for "gamle" nyhende på "tregt" papir.

Trass i mindre konsekvensar av finanskrisa i Noreg, merkar òg heimlege medier kombinasjonen av nedgangstider og endra medievanar.

Bergens Tidende (BT) seier opp over 100 tilsette, men "uten at det skal gå ut over kvaliteten" (konkurrenten BA spør retorisk om det faktisk er mogleg). BT-redaktør Trine Eilertsen fastheld satsinga på papiravisa og er påfallande tilbakelent i si analyse av situasjonen: "leserne er trofaste", BTs opplagsnedgang er jo marginal samanlikna med "andre". Enn så lenge, trur eg me kan legge til.

Samme kva redaktøren seier so BT satsar på dei nye kanalane. T.d med LokalLokal som er eigne nettaviser for bydelar og samarbeidande lokalaviser. Lesarane deltek etter dugnadsprinsippet (crowdsourcing på unorsk?) og får levere fullverdige saker og bilete i tillegg til m.a helsingar og kunngjeringar frå organisasjonslivet. Interessa for hyperlokale nyhende veks framover, og dette veit BT, men ikkje på papir.

BT kunngjorde òg avvikling av TV-kanalen BTV (tidlegare TVHordaland). Men ikkje heilt, ettersom mediehuset styrkar satsinga på web-tv både med nyhende - og Brann-stoff.

Å konkurrere mot gratis

Korleis desse tiltaka til BT kan styrka papirproduktet eller kompensera for fallande annonse- og opplagsinntekter er vanskeleg å sjå. Avisenes kamp mot den nye digitale økonomien og fallande spiral (synkande annonsemengde og synkande opplag heng saman) vert gjerne litt som å driva ei ferje etter at brua er på plass. Utanfor stovevindauget mitt gjer ei ferje akkurat det, og ho klarar seg, i alle fall til brua er nedbetalt og vert gratis, medan ferja framleis tek betalt.

Avisene vil gjerne ta betalt for nyhenda, men konkurrerar mot gratis, og har vanskar med å finne gode økonomiske modeller som kan redde drifta. Om dette tenkjer medieguru Clay Shirky det utenkjelege og har eit klart svar:

Nothing. Nothing will work. There is no general model for newspapers to replace the one the internet just broke.

Kanskje kan eit lesebrett (som Kindle) gratis til alle avis-abonnentar vera ei av løysingane for BT og andre papiraviser, i alle fall inntil vidare. Me har kanskje berre sett starten på finanskrisa, men me har i alle fall sett (starten på) slutten for papiravisa.

Meir frå mediedødens månad mars:

Første norske avisdød som følge av finanskrisa (eller papirkrisa?) fann stad i Østfold: Moss Dagblad og Halden Dagblad går inn.

Amazon lanserar applikasjon på Apples iPhone som gjer at ein kan lesa digitalbøker, aviser og magasin kjøpt på Amazon.com på mobilen, som om den var ein liten Kindle.

"Papirbøker har for store transaksjonskostnader", seier BI-professor Espen Andersen, og meiner at digital distribusjon er forskjellen som vil gje auka lesing, og lurer på om forlagsbransjen følger med i timen.

Men kva seier bokhandlarane? "The tipping point" (vendepunktet) er her snart, sa Bokhandlerforeningen allereie i fjor.

“Digital media are an essential part - not the whole - of new education”, twittra skule- og kreativitetsguru Sir Ken Robinson på veg til mediekonferanse i New York.

Merkevareprodusentar som Mars (bra timing!) har prøvd ut sosiale nettsamfunn og fått mykje merksemd, også negativ lada for å utnytta hypen omkring sosiale media utan å gjera det ordentleg.

Store amerikanske aviser er råka av konkursar, og fleire er venta. Andre sluttar med papir og vert nettaviser, ifølgje Wired.

I Berkeley, California har lokalavisa Daily Planet, riktignok ei gratisavis og ikkje der Supermann arbeider, tapt 20 millionar kroner over 6 år på eit årleg opplag på vel 20.000, fortel Alan D. Mutter.

"Å lese avis på nettet er meir miljøvenleg enn papir", seier Dear Science, som har rekna på det.

"Massemedia er død. Nå tar vi over."

Wired-redaktør og gratis-guru Chris Anderson fastheld sin Freemium-teori med ei blandinga av fritt og betaltbart innhald i avisene distribuert av bloggarar. Den nye boka heiter Free blir sjølvsagt gratis og spelar på begge tydingar av ordet: Fri som gratis, og fri som fuglen. Andersom kjem forresten til Noreg i april på INMAs Gulltaggen.

"Å trykkje New York Times på papir er dobbelt så dyrt som å gje alle abonnentar ein Kindle 2 gratis", seier Nicholas Carlson

"Kindle vil trena oss til å betala for det me les digitalt, som iPod/iTunes gjorde med musikk (og med mobilen kom ein marknad for ringelydar), minnar ireaderreview.com oss om.

PS! Trudde du at utan (papir)aviser forsvinn den undersøkjande journalistikken? Dorte Toft blogga seg fram til det me idag kjenner som IT Factory-saka, og kjem til Nordiske Mediedagar i Bergen i mai.

Om Twitter (igjen)

2009-03-24T10:59:00.007+01:00

Treffande... Om du framleis leiter etter meininga med Twitter, sjå her.

Og sjølvsagt, filmen kom rekande på Twitter (@mwesch):

The Twouble with Twitters video - the best lines start at 1:30ish http://tinyurl.com/d32yf8 via www.diigo.com/~mwesch 5:49 PM Mar 22nd from diigo

Papirlaus sengehygge

2009-03-19T16:29:00.007+01:00

Forleden kom eg over ei interessant masteroppgåve i antropologi om nettsamfunn som det moderne leirbålet, via eit bokmerke frå "vener" på delicious.com. Over 200 engelske akademiske A4-sider framfor PC-skjermen var ikkje fristande sengelektyre - istaden vart det fram med papir og blekkskrivar.

Dag 1: det lyser raudt på blekkskrivaren

Feilmeldinga tyder på mangel på blekk. Ettersom blekkpatronar ikkje alltid er tomme når dei seier dei er det, nullstiller eg blekkpatronene og sparar ein til butikken. Moderne blekkpatroner slurvar også med "best før"-datoen som er lagra på chipen. Dette gjer ubrukte patroner til ubrukelege om ein somlar med å bruke dei, kjøper fleire i slengen eller har handla på ein butikk med hyllevarmarar.

"Nullstillaren" kosta 80 kroner i France og har spart meg for 1000-vis, men eit tilsvarande (?) produkt er råd å skaffe i Noreg.

Dag 2: framleis raudt lys

Etter ymse forsøk med nedlasting og installering av drivarar (nettsida til produsenten var sjølvsagt nede) er stoda at PC-en har ein systemfeil som gjer at utskrift til lokal skrivar ikkje virkar. Skrivaren lyser framleis raudt.

Dag 3: grøn profil, grønt lys

Å skrive ut over 200 lause ark for å lese på senga virkar like uaktuelt som å lese på PC-en, både av praktiske og miljøvenlege årsakar. Som miljøbevisst heimekomposterande vil eg gjerne ivareta ryktet og bruke minst mogleg papir og blekk. "Utskrift av hefte" vert løysinga. Fiklinga frå gårsdagen gjer at opplegget er klart: det vert to forminska sider på kvar side av arka. Altså i alt vel 60 sider med utskrift i grått istaden for fargar.

Eg går over til den sju år gamle Mac-en og utskrifta er i gang på fem minutt. Når skrivaren er ferdig med framsidene av arka snur eg bunken, legg dei i arkmataren og skriv ut baksidene. Med plastperm rundt er heftet ferdig og klart til bruk.

Kvifor papir?

Skrifta vart liten. Eg gledde meg til senga, men kvidde meg til lesinga som enda på side 5. Det var då eg tenkte at alt styret med å få digitalt innhald tilbake på papir (!) for å få lest det, det må snart gå over.

Eg har unekteleg hatt tungt for det, for papiret og papirmedienes snarlege endelikt har me jo høyrt om før. Med ein smule bakgrunn frå avis, trykkeri og forlag, er det med tungt hjerte eg no omsider erkjenner at verksemder med over 100 års virke vil måtte gå under i lag med papirets synkande viktigheit, om ein ikkje klarar å fri seg frå inntekter knytta til papir.

Snart kan Amazons lesebrett Kindle vise pdf-dokumenta eg vil lese. Då går me til sengs. Papirlaust.

Twitter is...

2009-03-16T08:39:00.004+01:00

Om kva Twitter eigentleg er.

Web 2.0 er (snart) død - leve sosiale medier?

2009-02-14T22:53:00.007+01:00

Ifølge Techcrunch som siterer Google Trends, er omgrepet web 2.0 på veg mot den sikre død. I opprinneleg tyding (2004) er "oppgraderinga" til 2.0 snarare ei endring av vår bruk av internett frå å lese statiske heimesider til aktiv brukardeltakelse og samhandling i bloggar, vennetenester osb.

Kanskje omgrepet er på veg ut fordi "oppgraderinga" no er rulla ut, teke ibruk, blitt vanleg - rett og slett mainstream? Facebook er kanskje ikkje so spanande etter nokre års bruk, men Twitter, det sluttar me aldri med... eller?

Illustrasjon: wikipedia.org

Brainify – Facebook for lærarar?

2009-02-05T12:14:00.007+01:00

Det byrjar å dra seg til no. Medan m.a diglib (frå itslearning) og ndla jobbar med nye tenester for deling av gratis (t.d sjølvlaga) læringsressursar, er utanlandske krefter allereie i sving. Ja, her heime er det nesten berre dei som deler som manglar ;-)

Gründeren av læringsplattformen WebCT (oppkjøpt av verdas største LMS-leverandør Blackboard for nokre år sidan) opna nyleg ein base for gratis læremiddel: Brainify.com. Her kan me som har vårt virke i skulen dele og finne lenker til gode ressursar. På ein måte litt Spotify, Delicious og Facebook på ein gong. Nøgde læremiddel-brukarar på begge sider av kateteret vert oppfordra til å ta del i det verdsdekkande arbeidet.

Sosiale nett-tenester, som dei nevnte, er avhengige av di og mi aksept, bruk og aktive deltaking om det skal ”ta av” og bli ei god teneste – og ei gullgruve for stiftarane. For å stimulere til det, har Brainify lagt ut ei gul(l)rot til lærarar og andre bidragsytarar. Aktive brukarar vert nemleg lova 30% av inntektene om det vert vidaresal av heile konseptet til andre, t.d Google.

Denne nye og interessante forretningsmodellen kan virka som eit sjansespel i desse tider, med finanskrise og påfølgjande investor- og annonsetørke. Jamvel Google merkar det, og det spørs kva verdi ei fritt tilgjengeleg bokmerkesamling over gratis læremiddel kan ha.

PS. I USA, der skulen har rikare delekultur enn i Noreg, viser ein rapport svært forsiktig auke innan gratis innhald dei komande 5 åra, ifølge emarketer.

Digitalt overkompetent

2009-02-02T10:23:00.009+01:00

Nye tenester på nettet kan ved første augekast virka som gode idéar (wow!), men litt tankeverksemd (What's in it for me?) endar for eigen del ikkje sjeldan med at den "gamaldagse" måten var betre.
Døme på ei teneste som burde vore overflødig er splicd.com. Her kan du enkelt utføra eit klipp frå ein youtube-film med tidskode for start og stopp. Utan noko pålogging, berre youtube-link og tidskodar. Med Firefox som nettlesar fekk eg òg fram koden for å bygge inn (embed) det nye klippet, noko som feila i Safari (på Mac). Tenesta er nok ikkje heilt i mål (sic!) - for å unngå eit stort kvitt felt under klippet måtte eg ta vekk HTML-koden med kreditering til splicd. Problemet kjem kanskje av layouten på denne bloggen og virkar fint hjå andre.

For ja, klippet over er utført med splicd. I original-klippet, publisert av markedsføringsmagasinet Advertising Age, innleiar ei "hallodame" i 40 sekund, noko eg gjerne ville spara dykk for. Men er slik kutting heilt uproblematisk reint åndsverksfagleg? Tippar uansett youtube kjem med både slik og anna støtte for videoredigering om ikkje lenge!

Kokkeskulen 2.0?

2009-01-29T18:41:00.020+01:00

Los Angeles Times melder, litt indignert, at det nok ein gong vart ein nordmann som vann Bocuse d'Or, gjerne omtala som kokke-VM. Trass eitt års førebuingar med eigen assistent og eit budsjett på $500.000, vart amerikanaren "berre" sjettemann. To land har vunne 10 av dei 12 åra konkurransen har funne stad: Frankrike - og Noreg. Årets vinnar, Geir Skeie fortel vidare at sigeren kom etter usselege 35 repetisjonar av vinnarmenyen. Franske mat-kjennarar har hevda (kanskje òg litt indignert) at årsaka til Noregs stadige koke-sigrar (EM, VM, OL) ligg i våre suverene råvarer (altså matvarene), snarare enn lidenskap og kunnskap.

Målt i utmerkingar, og ikkje i utskjelte vegkro-menyar eller restaurantvanar, er me altså ei gourmet-stormakt. Korleis kan dette ha seg? Er matfaga i ferd med å bli toppidrettsfag fulle av Bocuse-kandidatar? Dette måtte eg berre vite meir om, og tok turen på nettet:

Bransjeorganisasjonen NHO Reiseliv markerer sjølvsagt nok ein mat-siger, og meiner praksisretting er rett skuleveg å gå ved å tilby partnerskap mellom skule og næringsliv, populært kalla Kunnskapsløftet 2.0. Det - for meg - nye begrepet virkar etter (googling) å vera lansert av kunnskapsministeren m.a for å møta ein bekymringsverdig OECD-rapport frå sist haust om fråfall (dropout) i yrkesfaga. NHOung tilbyr forresten læringsressursar som spelet Pizza Prego (frå 2005, passar t.d for Entreprenørskap, Markedsføring, Service og Samferdsel) og sjølvsagt ei Facebook-gruppe.

Ein av skulane som samarbeider tett med næringslivet i matfag, er Nannestad vgs. i Akershus. Skulen, som no vert lovprisa av NHO m.a for å dele sine erfaringar, hadde tidlegare store vanskar med fråfall - "Fra 40% til 0" er melodien idag. Lokalavisa Eidsvoll Ullensaker Blad kringkasta sist veke fleire gode døme (og god mat) i eit rikt illustrert oppslag over seks sider samt framsida!

Skulen imponerer òg med sitt læringssenter, ein slags fusjon av bibliotek, grupperom, IKT, studie- og yrkesrettleiing. Ressursar og tenester er flytta ut av kontor. Openheita virkar å gje eit moderne og inkluderande læringsmiljø, med IKT som ein slags katalysator. Eller som dei sjølve seier det:

en arena for læring, litteraturformidling og digital kompetanse.

Samarbeidet med næringslivet er sjølvsagt nevnt i skulens visjon

... å gi elevene det beste utdanningstilbudet med virkemider som realistiske læringsarenaer, samarbeid med næringslivet, og faglærere med spisskompetanse i sitt fag og evnen til å formidle sin kunnskap.

Og utviklingsarbeidet held fram, ifølge opne wiki-sider. Det skal bli spanande å sjå korleis integreringa av dei bærbare elev-PCane går. Og kanskje neste kokke-gull kjem til Nannestad, som vel har gode tradisjonar for edelt metall, om då ikkje amerikanarane lukkast med dollar-strategien i mellomtida.

Redda av Bush og Senatet - kjøpte ny privatjet

2009-01-26T23:14:00.008+01:00

Det spørs om ikkje nokon no må forklare seg for det amerikanske senatet... Me andre, som tykkjer lite både om dette og å selge råtne bustadlån (innpakka som gullkanta investeringar) til norske distriktsbankar, kan jo vurdera om me vil vera med vidare som kunde. For det er du om du t.d har Shell Mastercard (før Shell Scala Card) eller andre Citi-produkt. Treng du alternativ, sjå her. Tips: Som NAF-medlem held du fram med samme Shell-rabattar med NAF-kort.

Ute og syklar mot digital kompetanse

2009-01-26T15:03:00.004+01:00

Fleire undersøkingar konkluderar med at lærarane ikkje har den ønska digitale kompetansen. Kvifor er det slik? Eg vil her trekke fram eit lite men viktig poeng, og vil etter fattig evne prøve å grunngje både dét – og ein mogleg samanheng med sykling.

Den femte grunnleggjande ferdigheita i Kunnskapsløftet, er jevnt over god hjå elevane i den vidaregåande skulen. Dei er ivrige data-brukarar som lastar ned, installerer og deler utan frykt for å gjere feil. Ikkje alltid med faglege gjermål for auga eller med jussen på si side, uredde for å gjera feil, men dei lærer medan dei gjer det (sosiokulturell digital-læring?).

Først litt bakgrunn. Søking, utprøving, refleksjon og deling gjev som me veit kompetanse, og er ønska lærar-aktivitetar i rådande planverk om skulen. Digitale verktøy skal nyttast, og følgjeleg er digital kompetanse naudsynt både til førebuing, gjennomføring og vidareutvikling av undervising.

For ein lærar skal helst òg bidra til elevane si digital kompetanse. I Program for digital kompetanse heiter det m.a. at ein lærar innan utgangen av 2008 skal vera “digitalt kompetent”, utan nærare definisjon. Samt å ha

“tilegnet seg den nødvendige digitale kompetansen for å etterspørre, utnytte og være medutvikler av digitale læringsressurser.”

Elevane får som nevnt digital praksis-kompetanse m.a. ved søking, bruk og spreiing av ymse digitalt innhald og ikt-verktøy. Men òg frå å disponera eigen PC som dei fleste no får tildelt av sitt fylke. Mykje PC-tid (også skuletid, diverre!) vert nytta til sosiale tenester som MSN og Facebook ("fjaseboka") – digital kompetanse i praksis ifølgje dei innvigde (elevane), og som følgjeleg ser på dei uinnvigde (t.d lærarane) som digitalt inkompetente.

Ein definisjon på digital kompetanse er sjølvsagt feil. Det skadar definitivt ikkje å skjøna kva som rører seg i den digitale kulturen, men ein digital lærar har andre og meir faglege verktøy og digitale møteplassar.

Til dømes kan ein lasta ned eit elegant (og gratis) språk-verktøy anbefalt av andre lærarar til bruk i undervisinga. Og vil ein fri seg frå kateteret kan ein nytta eigen mobiltelefon som fjernstyring på powerpoint-slidane. Som ein annan lærar har laga og deler frå ei web 2.0-teneste (men som krev installering av ei lita oppgradering av Flash for å fungere - forklaring kjem). Eller ein kan prøva ut eit forfattarverktøy for å laga eigne, digitale læremiddel.

Men lærarar som har sigra over tastatursperren, kan likevel ha begrensa moglegheit til å driva slikt enkelt digital-pedagogisk utviklingsarbeid. Kvifor? Jo, om ein har ikkje administrator-rettigheit på eigen bærbare skule-PC er installering av nye program umogleg. Slike rettar vert gjerne handheva av IKT-avdelingq som ser på truslar, meirarbeid o.l.

Big deal? Tja, slike hinder minskar truleg uvettug bruk av PC-en, men det hindrar òg nedlasting og installasjon av program som kunne kome undervisinga til gode. Og det hindrar, etter mi meining, spreiing av gode døme og digital kompetanse utover Office-pakka og læringsplattformen it’s learning – for det er vel ikkje berre det som er digital kompetanse i 2009?

Medan elevane gjerne får “administrere” skule-PC-en som dei vil, har det ikkje vore uvanleg at læraren ofte har begrensningar på bruk av eigen PC (eller sykle medan andre held i styret). Til lærarar det gjeld: krev din rett (og plikt, jfr over), gjer opprør om naudsynt og ta sjansen på å prøva noko nytt. Til dei som bestemmer: dette er faktisk ikkje noko ein kan velge vekk (sjå over) om digital kompetanse er målet. I næringslivet er dette ei ikkje-sak, og skal ein lære å sykle må ein prøve både å styre og å halde balansen sjølv.

Endar ein opp "ute og sykle" (gjerne kalla fingertrøbbel på dataspråket), er det meste råd å rette opp i ettertid (backup av viktige filer er alltid smart!) – og noko ein (lærar) lærer av uansett? Der eg arbeider skal nyleg alle lærarar vera oppgraderte til lokal administrator. Som er naudsynt om ein skal sykle på vegen mot digital kompetanse.

Dei 100 første

2008-11-04T21:16:00.013+01:00

Midt i den amerikanske valnatta er det kanskje passande å koma med ein refleksjon (på presidentvis) etter 100 dagar som lærar i den digitale skulen. Attende som lærar etter 13 år er mykje endra - og mykje som før. Her kjem nokre inntrykk - og hjartesukk - frå ein fersk digital lærar.

1. Tung analog oppstart.
To planleggingsdagar gjev mykje møter og informasjon på kort tid, både for gamle og nye lærarar. Mykje nytt på ein gong: folk, lokalar, planar... Men kommunikasjonsteknikken er gamal: med eitt unntak vart dette dagar fritt for audiovisuelle hjelpemidlar frå dei som hadde ordet.

Forslag: Informasjon kan lesast/finnast etter behov. Unngå kjedeleg repetisjon for dei som har starta skuleår før, og nye og framleis sommar-slappe lærarhovud hugsar ikkje alt likevel. Framlegg til tiltak: digitalisering, visuell formidling og tilgjengeleggjering.

2. Information overflow
Ein skuleorganisasjon er avhengig av ein fungerande informasjonsflyt - også til lærarane. Den første tida dukka stadig nye kanalar opp: innsida av døra til personalrommet, utsida av døra til personalrommet og ikkje minst: i heisen. I tillegg til ulike område på it's learning, meldingar, epost, oppslagstavler og posthylla.

Fleire kanalar bidreg ikkje nødvendigvis til at meir og viktig informasjon når ut. Løysinga er sjølvsagt: gode og tilgjengelege nettsider både internt (it's learning) og til utvortes bruk (skulens heimeside) samt ein nyhendeskjerm på personalrommet. Og kanskje kan min rektor også blogge? Lyn-kurs i blogging tilbys.

3. Digitalt blekk.
Penn har eg ikkje brukt. Dvs: ikkje heilt. Ein gong måtte eg svara på ei undersøking (frå skuleleiinga) på papir. Til alt rettearbeid, prøvar, meldingar, skjema, føring av karakterer og fråvære o.l nyttar eg datamaskina.

Lyn-kurs i bruk av undersøkelse i it's learing tilbys.

4. Data overflow.
Elevane har òg fått pc. Og den nyttar dei, so snart dei har høve til det, til anna enn skulearbeid. Alle klasseromma har videokanon, lyd-system og lærar-pc. Men kateteret står gjerne der det alltid har gjort, som no faktisk er i feil ende av klasserommet.

Datamaskinene er på plass og endrar rammevilkåra i skulen. Nye reglar og nye arbeidsmetodar er naudsynte. Kva då med ei ny start-veke for førsteklassingane med fokus på rett ikt-bruk? Dette er kanskje noko for oss tilsette òg:

Dag 1: velkomen og utlevering av datautstyr.
Dag 2: kurs i ikt-reglar og nettvett
Dag 3: kurs i digital studieteknikk - gule markeringstusjar virkar ikkje på skjerm
Dag 4: kurs i kjeldebruk og -kritikk - om dårlege kjelder, plagiering og -kontroll
Dag 5: kurs i deling og samskriving - blogging, deling av linkar, wiki osv

5. Digitale læreverk.

To tredjedeler av undervisingsgruppene mine har papirlause læreverk. Om dette er eit kvalitetsstempel er eg usikker på, men det er ei byrjing, og me supplerer med andre kjelder.

Undervising utan bok eller digitalt læreverk går jo òg bra ei stund. Kaoset med forsinka bøker kan kanskje løysast med fleire ressursar både før og etter sommaren. Dugnad eller bruk av felles-ressursar ved utlevering? Eller rett og slett digitale læreverk.

6. Samarbeid.
Korleis samarbeider lærarar? Med timeplanfesta møtetid til samarbeid har me ein arena til å utveksla planar og dele informasjon. Men etter møta går me kvar til vårt og held på som før. Mi definisjon på samarbeid er å arbeide saman, ja, som i samtidig, gjerne mot eit felles mål.

Riv ned timeplanane (og veggane om nødvendig!). Bygg team som driv programfaga saman(tverrfaglegheit i praksis!), og deler mål og timar seg i mellom. Slår ein saman klassar i somme økter oppstår verkeleg samarbeid - eller frigjering av tid om ein lærar styrer ei samanslått gruppe.

7. Tid for tapt tid.
Eg er no utan elevar i tre veker ettersom gruppene mine er ute i praksis. For at rekneskapet over undervisingstimar skal gå opp, må eg jobba inn timane eg misser i denne praksisperioden. Dette har gitt nokre tunge veker i forkant, t.d med samanhengande timeplanfesta arbeid fom. måndag kl 12.40 tom torsdag kl 09.55, dvs 22 skuletimar i strekk. Samt heile fredagen. Puh!

Men tre veker utan undervisning går jo an...

Aktuelt frå Wonderland

2008-10-10T21:22:00.004+02:00

Det var ein gong ein islandsk bank som opna kontor i Cannes. Som skandinav med dei rette forbindelsane var det gildt å få delta på opninga i juni 2008. Med nydeleg fingermat og god drykk ilag med kjekke tilsette og klientar frå heile verda.

Kontoret, med utsikt mot festivalpalasset og 100 meter frå croisetten, var utruleg stilig og svært påkosta over ein lang oppussingsfase. Spesielt iaugefallande var dørene – for ein tometring som sjeldan har det som Alice i Wonderland. Idag virkar det som den islandske banknæringa faktisk var Wonderland: innskota er anten vekktrylla eller krympa i ein verden basert på eventyr.

Ikkje ofte at det er som no – heilt ok å berre ha gjeld. I Vekselbanken, 5700 Voss. Eh, forresten, er ikkje det verdas minste forretningsbank?

Korsika – Frankrikes vogge

2008-09-30T18:15:00.007+02:00

Korsika (eller Corse på fransk) er på fleire måtar eit Frankrike i miniatyr. Nasjonalismen (og lokal-patriotismen) er stor. Napoleon Bonaparte er fødd her og Korsika var første franske landområde frigjort frå okkupasjonen under 2. verdskrig. Det heiter seg òg at korsikanarane frå gamalt av aldri dyrka meir av det grøderike landet enn akkurat til å brødfø seg og familien.

Middelhavsøya omlag rett sør om Genova i Italia har 280.000 innbyggjarar og eige språk i tillegg til fransk og italiensk. Dei har god forbindelse med omverda både med flyplassar og i alt 7 ferjehamner til ulike stadar i Spania, Italia og Frankrike. Frå Nice tek det 3 timar med den raskaste ferja, medan overfarten til Italias fastland og øya Sardinia er for snartur å rekne.

Reiselivet utgjer ein stor del av levegrunnlaget idag, og fleire samfunn ved kysten er reine badebyar med hotell og masse-turisme. Dei verkelege perlene finn ein gjerne andre stadar, både når det gjeld natur og kulturopplevingar.

Øya er full av høge fjell opp mot 3000 meter og er rik på historie og framifrå lokal kultur. Men det er òg sandstrender med stillehavs-kvalitetar som rein sjø, kvit sand og idéelle tilhøve for snorkling ilag med for oss uvanlege fiskeslag. Rundt sør-spissen finn ein dei finaste strendene, men heile kysten er full av gode bademoglegheiter. I matvegen er korsikanarane òg heimekjære, og dei serverar korsikanske produkt over alt, som spekemat, kastanje-øl, ostar og lokale vinar.

Vår tur med eigen bil midt i ”fellesferien” gjekk utan å ha bestilt anna enn ferjebillettar, og som vanleg ordna det seg med husly langs vegen etter ”no har me køyrd nok”-prinsippet. Rett nok er fleksibilitet naudsynt når det kjem til standard, men me pleier ha lange dagar ute og lite behov for mange-stjerners rom. Fem sengar på eit rom er mogleg – omlag 1000 kroner natta for heile gjengen likeså. Her er våre stopp:

Aleria: Den gamle korsikanske hovudstaden.
Flott museum med funn frå romartida og tilbake til omlag 250 år BC.
Overnatting: Les Orangers – store, staslege rom, eige pizza-bakeri 5 min frå øyas største vingard og fin strand med campingplass og restaurantar.

Pinarello: badeby med supre restaurantar
Overnatting: praktisk talt på stranda, alle prisklassar, men populært! Spektakulær heildags skjærgårdsbåttur m/full pensjon må tingast på førehand, evt frå havna i Porto-Vecchio.
Matminne: Blåskjell og pommes frites i sterk currysaus – herleg!

Porto-Vecchio – turismens hovudstad:

Overnatting: Motel Da Mama utanfor sentrum.
Gamlebyen – mange koselege restaurantar og natteliv
Palombaggia – suverene strender, gode tilhøve for snorkling
Ekstremsport: Fjella tilbyr elvesport (friskt!), 4-hjuling, klatrepark mm

Stadar me burde vore: badebyen Santa Giulia, havnebyen Bonifacio, den smalspora jernbanen gjennom fjella, hovudstaden Ajazzio, mafiabyen Bastia for å nevna noko....

To topp topp-turar

2008-08-31T21:40:00.011+02:00

I Hordaland fylke er det uendeleg mange fjell. Fin-veret dei to siste sumarmånad-søndagane lokka. Her er oppskriftene:

1) Bruviknipa, Osterøy, 822 moh.

Nipa eller Brøknipa mellom kjennarar, er ikkje eit spesielt høgt fjell, men tilbyr ein spektakulær utsikt som overgår mange av dei større toppane. På ein god dag ser ein Mongstad, Øygarden, byfjell og innover mot Voss og Hardanger. Og sjølvsagt beint ned til Bruvik (biletet over), fjorden og Vaksdal på andre sida.

Nipa har mange ruter frå alle kantar av Osterøy. Ruta vår går frå Båtaleitet etter svingane opp frå Bruvik. Herfrå er det skilta og gode stiar, men vår tur starta ca 500 m før leitet, noko som gjev ei raskare løype (men også handleddsbrot på veg ned for nokre år sidan). Dei tøffaste startar sjølvsagt heilt nede ved fjorden, med løypestart ved butikken.

Oppe er det fleire alternative ruter òg. Me tok den kortaste - og brattaste - rett på, men går ein innom botnen over myrane får ein ei meir behageleg reise innover skarva til topps. 6-åringen klatra fint opp dei brattaste partia, men nedatt er det fårleg.

Turen opp er gjennomført på ca 45 min i treningstempo, medan familiefart tilseier ca det doble.

2) Grønahorgi, Voss, 1224 moh

Voss sitt 73. høgaste fjell - seier noko om tilbodet på dei kantar - kan nåast frå fleire kantar, til dømes både frå Granvin, Rong og Skutlesåsen.

Me køyrde bil om Bulko, avkøyrsla til høgre mellom Flatlandsmo Camping og Skjervet i retning Granvin/Hardanger. Før var det skilta, denne gong ikkje, uansett ber det no rakt til fjells. Berg- og dalbanen kostar 20 kroner som betalast i siste gardstunet før eit stort tur- og hytterike opnar seg. Køyretid frå Voss sentrum: ca 1 t.

Køyr i retning Skamdalen/Grønlivatnet og fortsett vidare so langt inn- og oppover du vil/torer. Me parkerte like før den siste kneika opp til stølane, noko me reknar med var greitt for grunneigar, og ikkje minst for bilen... Opp hit er grusvegen heilt grei sumarstida, snø og is gjev meir utfordringar.

Like etter start, tilbake mot Skamdalshorgi (1029).

Stien startar rett før brua bort til stølane, og held følge med bekken opp det bratte skaret og vidare slakt innover ein fin dal (med ekko!) mot Utlastølane, ca 1 times gange. Her bada me etter ein times rask avstikkar tur/retur Grønahorgi. Me fann ikkje noko sti eller merka løypa, men det er høveleg enkelt å traversere opp lia på venstre hand med TV-masta på Lønahorgi midt imot (biletet under).

Oppe ser ein delar av Hardangerfjorden (biletet over) og Vangsvatnet, bort på toppane Horndalsnuten (1467), Lønahorgi (1410), Gråsida (1310) - og store delar av vene Voss på ein god dag. Som me fekk, samt molter, blåbær og koking av lapskaus på primus - kan det bli betre?

Kundeservice: analoge eller digitale forviklingar?

2008-08-28T13:30:00.017+02:00

Husstanden har akkurat flytta tilbake til Noreg etter eitt år i utlandet. Då kan det melda seg nokre utfordringar:

A) Korleis få god gamaldags vanleg analog post i postkassa?

B) Korleis få liv i den analoge fast-telefonen etter eitt års fråvære?

C) Korleis få levert analoge papir-nyhende til døra kvar dag?

Ad A)

Dette er svært enkelt:

1) Ring Postens kundeservice 810 00 710.
2) Trykk 1 for omadressering/flytting.
3) Vent på svar.
4) "Hallo, me er tilbake og me vil ha post".
5) Oppgje personnummer og adresse.
6) "Takk og adjø".

Det finnes ikkje noko skjema å fylle ut, eller noko samarbeid med landet ein flyttar frå. Dette er einaste moglegheit, og den løysinga Posten både med og utan ".no" har å tilby.

Du har nok allereie skjønt poenget: enkelt vart det ikkje.

På vegne av familien tok eg telefonsamtalen 30. juni. So vart det nokre veker ferie, men godt alliert med ein nabo som skulle passa postkassen. Trond vart ikkje utslitt. For vel attende her 2. august venta det to brev og me ante uråd. Men det kom av og til litt post, so det gjekk nokre dagar før Posten på ny vart kontakta.

Postens kundeservice kunne bekrefta at vår samtale av 30. juni var registrert, og at alt var både rett og fungerande. Eg var ikkje einig, og det vart registrert ein klage.

Tida går.

Ad B)

Tilbake i gamlelandet vart behovet brått stort for fasttelefon både til unge og gamle, både til sosial omgang og til meir nyttige formål som "å koma i orden".

Også dette har ei svært enkelt løysing: kontakt Telenors kundeservice på 05000.

Men å kontakte Telenors kundeservice utan fasttelefon er dyrt. Svært dyrt, faktisk kr 5 pr minutt frå abonnementet mitt som heiter FriFiks, og som brått ikkje virka verken fritt eller fikst. So eg sendte ein epost via kontaktskjemaet på Telenors Mine sider om at me var tilbake og ønskte det gamle fastnummeret operativt snarast. Veldig enkelt og greitt, og i trå med oppskrifta til kundeservice ved utreise og stenging av nummeret for eitt år sidan.

Tida går. Får melding om at eit Telenor-brev er sendt. Dette må returnerast etter signering for å få opna det gamle nummeret. Får aldri brevet (sjå pkt A), og melder istaden overgang til Telenors breibandstelefon som skal gå fint med digital bestilling utan underskrift.

Tida går. Purring. Tida går.

Ad C)

Ca 15. august blir Bergens Tidende bestilt etter innsending av kupong.

Tida går, men inga avis dukkar opp, men kanskje BT enno ikkje har fått kupongen av Postens svarservice. Som held til i Oslo.

Laurdag 23. august er eg tidleg oppe og gleda er stor når eg endeleg finn avis i aviskassen og reknar med at no er me er igang. Men, som før, der er det tomt uansett når tid på døgnet ein sjekkar.

Behovet for kontakt med omverden er tiltakande (sjå punkt A og B).

Ad A, B og C)

No er internett-forbindelsen blitt ustabil, spesielt på kveldstid, truleg grunna stor trafikk i nærleiken. Og det er 1 måned til TV-skjermen vert svart, grunna overgang til digitale signal. Noko må gjerast, og det hastar. Me er snart utan telefon, internett, post, avis og TV. Det er opprørsstemning i familien og eg underviser om kundeservice, digitale kunnskapsdatabasar, mediemangfaldet og Den Nye Mediekvardagen som er over oss. Hmm.

Ad C)

27. august.

BTs kundeservice på 05500 vert kontakta pr mobiltelefon. Dei seier at alt er i orden i datasystemet, og at avisa har blitt levert sidan 18. august.

Eg er ikkje einig, og får delvis gehør då eg etterlyser ei oppstartsmelding om at abonnementet faktisk er starta. Det har BT sendt, men til eit mobilnummer som i alle fall ikkje er mitt.

Ny von om å bli fast avis-lesar oppstår.

Ad A)

Framleis 27. august.

Kona møter postmannen tilfeldig ved postkassen og etterlyser regulær postlevering, og fortel m.a. at ho ikkje har fått utbetalt studielånet fordi eit brev ikkje er levert. Svaret seier nok: "Men er de HER? Kollegaen min sa de var flytta til utlandet for leeenge sidan."

So går postmannen inn i bilen og hentar eit brev: rekninga frå BT. Snakk om rask levering (sjå C).

Seinare på dagen er det kome fleire brev i postkassen. Eitt er datert frå midten av juli, eitt anna frå midten av august.

Det er igjen på tide å kontakta Postens kundeservice. Der seier dei at alt er rett i systemet og at forrige klage er avslutta. Eg er ikkje einig.

Eg tenkjer tilbake til slutten av juni og den fulle postkassa eg fann. Der låg brev levert gjennom alle årstider medan me budde utanlands, hadde meldt flytting og ikkje skulle ha post. No når me har sagt at me er her og vil ha post, ja, då får me ikkje post.

Ad C)

28. august.

Avis!

Ad A)

Framleis 28. august.

I beste lunsjtid køyrer eg forbi det eg trur eg Postens bodsentral i Åsane og finn ut at eg kan svinga innom og tilby ein leksjon i bruk av digitale kunnskapsdatabasar, kundeservice og evt litt om vanleg lesing og skriving om naudsynt.

Det går dårleg. For det første er sentralen stengt, noko ei Posten-tilsett som tilfeldigvis kjem forbi kan fortelje. Bodavdelinga er stengt mellom klokka 11 og 1430, som vel er den tida folk flest har anledning til å stikka innom. Sjefen er sjukmeldt, nestsjefen er ute med post, og eg får beskjed om å roa meg kraftig ned og koma igjen klokka 1430.

Mine sleivete kommentarar om at manglande post kanskje har gjort at huset er på tvangsauksjon utan at eg veit om det, ja det fell på steingrunn. Ho er ikkje rette vedkomande, men er gild og varslar nestsjefen om at dommedag er venta kl 1430.

Ad A, B og C)

Framleis 28. august.

Klokka 14.30 er eg svært roleg. Eg er heime, les BT og har fått ein SMS frå Telenor som seier at breibandstelefonen vert opna 4. september, og at nytt modem er på veg. I Posten (sjå A). Eg held meg heime og skriv dette istaden.

Eg skal akkurat til å fortelja husets tenåring dei gode nyheitene om telefonen og avisa, samt at Posten kjem til å hugse oss forever, då PC-en hennar tek kvelden.

Det er tid for å ta opp mobilen igjen, som framleis virkar takka vera at rekninga kjem direkte i nettbanken (ikkje sjå A). For no må eg ringe Acer Computer sin kundeservice (sjå D?). Og i morgon skal eg kontakte kundeservice hjå Telenor-eigde Canal Digital for å bestille parabol-anlegg (sjå E?).

Det var ein gong ein gangsti

2008-08-23T22:58:00.006+02:00

Mellom Ekrehaugen og Høgstølen laga Bergen kommune ein gangsti for nokre år sidan. Gangstien er mykje brukt, ikkje minst for dei minste som ferdast til og frå Haukås skole.

Men det kan sjå ut som 2008 er siste året gangstien er framkomeleg. Mangelen på rydding er total. So no tek skogen tilbake herredømet over stien.

2012 i skotet

2008-07-28T20:19:00.004+02:00

Snart er det råd å treffa mange kjende på Voss. Landsskyttarstevnet vert for første gong arrangert på Voss, på heilt nytt og tidsmessig anlegg og med god kapasitet. Over 5000 skyttarar skal gjennom bane- og feltskyting på ei hektisk veke i månadsskiftet juli/august 2012. Gratulerar Voss og gratulerar skyte-Noreg med godt val av arrangør!

Akkurat no pågår årets stevne i Førde, so om ein likar TV-sport med spenning er tida inne. Det er diverre reservane sitt år i TV-ruta. Kjell Kristian Rike, som har medvirka kraftig både til TV-produksjonen og sjølve finale-avviklinga, gjekk brått bort tidlegare i år. Erstattaren Dag Erik Pedersen frå NRK-sporten er òg vorte sjuk, men Tord Bertiniussen stiller opp som vanleg, ilag med reportarar og sidekommentatorar (som på biletet omkransar Noregscup-leiar Stian Bogar - foto: dfs.no).

So, rydd timeplanen og still inn på NRK1:

Onsdag: 1000-1750
- Innleiande baneskyting: proffane prøver å kvalifisera seg til Kongelaget.

Torsdag: 1615-1750 + 1925-2025
- Kvalifisering Samlagskyting og avsluttande duellar: lagskyting.

Fredag: 2020-2115
- Stang- og Felthurtigfinaler: cowboy-skyting og full action!

Laurdag: 1630-1800
- Prinsesse- og Kongelag: Finalar.

PS. Du kan sjølvsagt sjå treffpunkta skot for skot på internett i sanntid (også kalla LIVE).

Fransk 17. mai

2008-07-16T12:24:00.009+02:00

14. juli, eller Bastille-dagen, var starten på den franske revolusjonen i 1789 og slutten både på kongedømet og Ludvig 16. og Marie Antoinette i Versailles i 1793. Bastille (biletet) var eit fengsel i Paris der opprøret starta etter lang tids fattigdom og nød. Nasjonaldagen er sjølvsagt offisiell fridag, men t.d var daglegvarebutikken vår open og strendene folksame som ein vanleg dag.

Feiringa går gjerne over to dagar – som i Noreg med 16. mai ;-). Her er fyrverkeri, byfestar og levande musikk og dans i gatene. I Paris er det militær-oppvising med jagarfly, tanks og meir eller mindre celebre gjestar – i år m.a med Syrias president på ærestribunen langs Champs Elyssee. Her i Villeneuve-Loubet feira me med picnic attmed elva og besøk frå nord, og etterpå fekk me med oss ein sirkus-trupp som underheldt med gjøgling, dans og haldsbrekkande øvelsar på trapes og på liner. Og so var det disco-dans for store og små uti dei små timar utanfor rådhuset. Lite nasjonalsjåvinisme samanlikna med vår 17. mai, men kunst, kultur og mat på fransk vis er heller ikkje å forakta.

Fri-idretts-fri

2008-07-07T21:46:00.005+02:00

Igår var det sommarfest i fri-idrettsklubben ERA Antibes. I skuggen av nokre kraftige lauvtre var langbord dekka til over 100 personar. Den innleigde utandørs-kokken sytte for supergod cous-cous på nord-afrikansk vis. I den digre gryta var det pølser, kjøttbollar og kylling i sterk sauskraft. Og attåt fekk me sjølvsagt cous-cous ("mini-ris"), og etterpå god brie og baguette, før desserten kom på bordet: store tertestykker med pære, eple eller sitron. Og so kom kaffien. Og frukt. Nydeleg!

At me etter maten i det heile tatt klarde å delta i det uoffisielle klubb-meisterskapet i boule (petanque) er nesten for ei bragd å rekna. Men etter det innleiande gruppespelet var våre lag utslått, og dagen gått. Ein god lunsj kan faktisk ta 8 timar.

ERAA er ein god klubb under leiing av Isabelle. Klubben har fokus på det sosiale i dei yngre klassane, og at borna skal trivast og ha det kjekt under læring og utvikling. Men her er òg utøvarar i lands-toppen i sine årsklassar. Ikkje ulikt Hovding heime i Bergen.

Ved sida av å arrangera mindre stevner året gjennom, er klubben årviss tilskipar av Antibes 6-dagars. Eller: Kven kan springe lengst på 6 dagar. I år var det ei tyske dame som vann med 775 km rundt banen. Det er Bergen-Oslo og omlag halvvegs tilbake. Eller ein maraton før lunsj, ein maraton etter lunsj og ei lita 3-mil til dessert. Kvar dag i seks dagar. Ikkje rart at mange deltakarar siste dagen var gåande, haltande, med ein joggesko og ein crocs, eller berre sundklipte joggesko for å døyva gnagsåra. Klar til neste år?

Nye utfordringar?

2008-07-04T09:51:00.005+02:00

Då er det offisielt, og kontrakten er signert. Det vert ikkje overgang til Manchester United eller Barcelona.

Istaden vart det fristande å prøva lærargjerninga etter 13 års fråvære. Frå hausten vert eg difor å finna på Bjørgvin vgs i Bergen sentrum – ein byskule med både yrkesfag og almenne fag over 9 etasjar. Her skal eg prøva å undervisa i ikt og i merkantile fag, og ser fram til pedagogiske og kulturelle utfordringar med skulen som arbeidsplass.

Mykje har skjedd med to reformar og ei påstått ikt-i(n)fisering sidan sist eg arbeidde som lærar. Om du følgjer med her framover – sjå opp for innspel og kommentarar frå livet som ikt-praktiserande lærar.

Fest-helg

2008-06-23T03:36:00.009+02:00

Skuleåret nærmar seg slutten, òg for dei unge. Fredag var det difor sommarfest på A. Fabre, Ecole Maternelle (3-6 år). Alle klassar var på scenen med tema "all verdas dans og musikk", og synte oss m.a lokal folkedans og country.

6-åringane hadde kinesisk på programmet, og dei var jammen både fine og flinke! Sist ut var dei lokale verdsmeistrane i Kung Fu med ei lita oppvising. Deretter bodar, leik og moro, vinstar og sal av mat, omlag som ei 17. mai-feiring i Noreg. Berre litt varmare...

Tidlegare på dagen fekk me vaksne oss forresten nok ein fin treningstur: på sykkel via Cap d'Antibes til Juan-les-pins, igjen med innlagt svalande symjetur. Kvar veg gjekk det ca 1 time. Turen kan med fordel gjerast med racer ettersom traseen stort sett går langs beine bilvegen.

Det var hardt, so ein mat-pause i Antibes hjå tidlegare fransk bokse-meister, no kebab-meister, måtte til for å klara heimvegen.

I Frankrike markerer ein midtsommar 21/6 med Fête de la musique: Musikk-Fest! Alle byar har gratis musikk-arrangement denne kvelden, og i byen vår konkurrerte tre band med 50 m mellom scenane om merksemda: gate-jazz vs pop vs spanske rytmar. Når det nærma seg midnatt var det framleis liv og røre i den elles svært so stille gata. Butikkane heldt ope og alle aldrar var representert på restaurantar og i gatene.

Søndag var det ny fest i byen: denne gong for motorsyklar. So me skygga banen og reiste attende til den supre badestranda i Juan-les-pins. Me skulle tidleg avgårde, men dei franske er utruleg tidleg oppe søndag morgon: klokka 10 var det omlag fullt på den vesle stranda. Samt på andre strender me køyrde forbi på vegen. Mao: her søv ein ikkje vekk søndagane, sjølv etter midtsommarsfesten.

Etter timar med snorkling, strandlunsj og fri-idrettsstevne i Cannes, fekk me akkurat tid til ein liten dusj før me hasta vidare til internasjonal grillfest hjå franske Joelle og tyske fransk-kollega Olaf i Cagnes-sur-mer. Vertskapet varta m.a opp med "heimebrent", dvs sjølv-brente kaffibønner, kverna og trekt i ei over gjennomsnittet avansert espresso-maskin. Dette smaka verkeleg kaffi! Som òg gjorde at natta mi vart i kortaste laget. Men eg fekk gjort dette, vakkert akkompagnert av svalane, våre vener under takplatene.

Piano i Paris

2008-06-19T22:11:00.008+02:00

Byen ved Seinen vart besøkt i mai - her er nokre smakebitar:

Opplevingane stod i kø: Louvre, Tuilieriet, Concorde-plassen, Triumf-bogen, Eiffel-tårnet, Versailles, Sacre Coeur, Notre Dame, Latinarkvarteret, Katakombene, parkane... Og so var det jo Disneyland, som faktisk har noko for alle aldrar, sjølv om det vert litt vel mye.... ja, amerikansk Disney.

Ei veke - inkl 1 stk konfirmasjon i pinsehelga - kan anbefalast utan problem med å få tida til å gå. Om ein då likar å gå, å sjå - og å køyra undergrunn. Å ta seg fram med banane var greitt, men sjå opp for startvanskar ;-)

I sjømannskyrkja sytte fam. Brøske for oss på beste måte, og ordna glatt lån av nabokyrkja (den katolske) av plasshensyn. Omlag 50 personar var samla til pinsegudteneste, barnedåp og to konfirmasjonar - eit lite stykke Noreg eit godt stykke heimanfrå.

Langreist vognkort

2008-06-17T11:33:00.003+02:00

Vognkortet til vår norskregistrerte kamerat Opelen var og blei borte i fjor haust. Slikt er påbudt å ha ombord, og spesielt i utlandet kan det vera greitt å ha papira i orden.

Tapsmelding vart sendt Statens vegvesen ved trafikkstasjonen i Bergen i oktober, men lite skjedde og det heile gjekk i gløymeboka. I februar kjøpte eg ein norskregistrert tilhengar her sør, og vedlagt omregistreringspapira sendte eg ein purring/nybestilling av Opel-vognkortet.

Men framleis ikkje noko svar frå nord – no to vognkort i manko. Etter ein litt spydig epost 28/3 til trafikkstasjonen, som ikkje kan nåast pr telefon frå utlandet, kom det svar tre veker seinare frå sakshandsamar om at nye vognkort til Opelen var blitt laga og sendt både 7/11 og 19/2. Men at desse var kome i retur då mi norske adresse ikkje var omadressert til France. Utanlandske adresser kan nemleg ikkje nyttast i køyretøy-registeret.

Med hennar direktenummer ihende var eg raskt på tråden for å høyra kva årtusen vegvesenet lever i, samt å få greie på kva eg no skulle gjera. Heimreis med grenseovergangar pr biltog og ferje var i vente. Samt ein biltur til Spania som diverre vart med leigebil, ettersom Opelen blei påkøyrt. Etter kollisjonen vart eg stoppa av politiet 4 gonger på kort tid, mykje truleg pga at fronten til tider mangla, at skiltet var på dashbordet og slike ting. Men vognkortet mitt fekk dei aldri sett.

Mine oppfølgingsspørsmål, som dei ikkje var ukjende med på trafikkstasjonen, vart henvist til Vegvesenet sitt nasjonale kundesenter i Steinkjer. Som heller ikkje kunne nåast frå utlandet, men mi venninne redda meg igjen og “sette meg over”.

I Steinkjer kunne dei fortelja at det er ein mangel i køyretøy-registeret, at dei har venta i årevis på nytt og at nye vognkort ikkje vert berørt av menneskehender. Printaren, som står i Oslo ein stad, kastar konvolutterte vognkort direkte i postsekkar. Evt. returar vert makulerte. Ferdig arbeid.

OK. Er det då umogleg å få eit vognkort til utlandet? Berre nesten. Løysinga er å omadressera køyretøyet til nokon med norsk adresse, som sender det vidare ut av landet. For å få dette til, treng ein fullmakt til vedkommande, og at vedkomande møter personleg på trafikksjonen for å tinga nytt vognkort.

Etter 6 månader fekk eg overlevert vognkortet personleg i Paris (takk Gro!), som dagen før hadde fått det i posten, nokre dagar etter eit besøk på trafikksjonen. Gleda var stor, sjølv om vognkortet til hengaren ikkje rakk flyet, og måtte ettersendast pr post.

Min franske mekanikar trengte forleden vognkortet ifm delekjøp, og stolt kunne eg levere det frå meg for første gong. So no er vognkortet borte igjen...

Munkholmen

2008-06-15T23:00:00.004+02:00

15 båt-minutt frå Cannes ligg Îles de Lérin – to fredelege øyer fjernt frå byliv og blitzar. Den mest fredelege øya, St. Honorat, har vore tilhaldsstad for munkar sidan 400-talet. Øya er stille-område, men for nokre år sidan fløymde øya over av turistar før munkane tok affære. På den vesle øya, som ein går rundt på 20 minutt, driv munkane no all næringsverksemd som restaurant, båtselskap, souvenirproduksjon og -utsalg. M.a lagar dei 28 munkane svært berømt vin og sitronlikør, og driv eit lite hotell i kyrkje-drakt om ein ønskjer retrait.

12. juni 2008: St. Honorat

Ruinane frå munkane sin gamle tilfluktsstad frå det 11. århundre er i forbløffande god stand. Historia fortel om angrep m.a av afrikanarar og spanjolar, og 200 år er utan særleg historisk kunnskap. Uansett er dette kystens best bevarte forsvarsverk og vel verdt eit besøk.

Tarzan

2008-06-13T12:29:00.004+02:00

Kva er 60 meter høgt, 331 m langt, og toppfart på 60 km/t?
Her er filmen eg ikkje torde å ta forleden dag:

Dette er Frankrikes lengste slide på slutten av Frankrikes tøffaste tarzan-løype, ifølge dei som kan det. 3 timar tok den svarte løypa, og etterpå var eg so sliten at eg måtte ha hjelp ut av selen... For to tøffe gutar frå Breistein, Tomas H. R. og Kjartan, var det "barnemat".

Ikkje akkurat Bergen - Voss

2008-06-10T14:31:00.014+02:00

Langs den franske rivieraen er det fine tilhøve for fysisk fostring heile året, m.a. med alt som rullar. Kanskje på tide med eit utdrag frå treningsdagboka? Med gjestane ute på tur tok me fatt på dagens mål: stranda Californie i Nice by ca 15 km unna.

Frå Villeneuve-Loubet village til havet brukar ein omlag 10 minutt på sykkel, idag vekselvis gjennom stille bustadområder og oppmerka sykkelsti, som dels betyr halve eller heile fortauet tett inntil lokaltrafikken. Deretter er det eige sykkelfelt på promenadane langs havet heile vegen til Nice. Med unntak av eit lite parti i St Laurent du Var der me valgte å leike bil. Men flatt er det uansett.

Offroad-syklar er kjekke å ha på denne ruta. Fortauga har av og til litt grov asfalt og kombinert med fartsgrenser (!), litt opp og ned frå riktignok nedsenka fortaugskantar samt behov for trening, er det veldig greitt at det rullar litt tyngre. Ein racer går òg kjempefint om ein vil slåss med bilane, men gjev mange stopp på raude lys. Me hadde berre to stopp med beina i bakken pga lys el. kryssing av bil-felt.

Turen tok 45 min kvar veg, og med innlagt 1000m symjing imellom, vart det ei fin økt. Flyplassen i Nice vart passert, der "campingbilen" til ein eller annan olje-sjeik har stått parkert over ei veke, medan reisefølgjet bur på hotell. Flyet, ein Airbus A340-500 var verdas lengst-rekkjande inntil 2006.

The doors

2008-06-08T20:51:00.004+02:00

Denne veka har me vore so heldige å ha hatt tre ulike reiselag på besøk, som gjerne medfører litt guiding. Dei mest kjende turistmagnetane vert difor gjerne vitja fleire gonger, med den fordel at ein stadig oppdagar nye perler, nye vinklar og nye motiv. I den svært godt besøkte middelalderbyen St Paul-de-Vence, har ikkje berre kunstbutikkar og restaurantar, men òg private bustadar. Ikkje sjuskete hus eller dårleg vedlikehald, men turen var det dei forseggjorte inngangspartia eg festa meg med - so her er rett og slett eit utvalg dører frå St Paul:

Idag vart det norsk/fransk forbrødring over søndagslunsj i det frie ved Gourdon ca 800moh, etter ein liten tur på det lokale loppemarkedet her i Villeneuve-Loubet. Mellom matøktene i Gourdon vart det fotball, badmington og bomerang, samt utsikt frå Nice til Cannes. Me såg òg hjort, samt spor etter villsvin-tryne. Søndagsmorgonen kom forresten med gamaldags vått bergensver, men frå lunsj og utover vart det betre og betre og meir som det moderne bergensveret ;-) 27 grader etter klokka 8 og ein kveldsdukkert i havet fall tydeleg i smak både for gjestar og fastbuande!

Møt Wilhelmine Telli (i år 1538)

2008-06-07T09:56:00.001+02:00

Kongen kom!

2008-06-05T17:12:00.003+02:00

For tredje året har landsbyen "vår", Villeneuve-Loubet village, vore renessanseby i to samfulle dagar. Franskekongen kom nemleg hit den 31. mai 1538. Følgjeleg vart Kong François' rike (=France=Frankrike) styrt herfrå nokre veker, og sjløvsagt vel verdt å markera med marknadsdager, spel, underhaldning og aktivitetar i gatene både for store og små omlag heile døgret.

Det endelege målet for kongsturen var Nice (som høyrde til Savoy-riket på dei tider), der kongen skulle møte Pave Paul III to dagar seinare. Paven ville gjerne ha ein ende på krigen mellom frankarane og italienske Kong Charles V som hadde vart i to år. Og slik vart det, men etter indirekte mekling som det heiter. Dei to stridande kongelege bar mykje nag, og kunne nemleg ikkje vera i samme rom. So paven vandra frå rom til rom. I tillegg var det jo 8 andre Italia-krigar på ca 60 år, so han hadde vel trening...

Men paven lykkast og Torino vart nok ein gong Itaiensk, og Provence vart atter fransk. Idag er det framleis italienske navn i Provence, og forklaringa er gjerne at mange menn aldri kom att frå krigen(e). Fiendskapet var ikkje "kongeleg" i folket, for etter krigen vart italienarane tekne imot med åpne armar for å føra provençalske slekter og jordbruk vidare.

Lokale historielag, kommunen, bønder, næringsdrivande, håndtverkarar samt andre lag og organisasjonar gjorde ein kjempeinnsats, og med naturlege scenar i by og natur vart det heile ganske verkeleg. Både på dagtid og i sjølve spelet som føregjekk om natta under bybrua. Og spør du meg, var kjolane finare enn på løparen i Cannes!

Nabofest

2008-05-28T12:29:00.002+02:00

27. mai er den årlege nabodagen, dvs at ein tek middagen ute i gata i lag med naboane. Dette er fast tradisjon heromkring, men kom litt brått på oss, med besøk frå Stabekk og pizza på veg. Men ein oppgang i nabo-blokka flytta ut, med musikk og det heile, so kom det fleire til etterkvart. Sjeldan med levande musikk til middagen, og verkeleg koseleg arrangement!

Lady Moura og dei to knektane

2008-05-26T12:16:00.001+02:00

Gårsdagens tur til Antibes vart krona med eit møte med ein av verdas ti største private yacht-ar: superyachten Lady Moura, til vanleg heimehøyrande i Monaco. Eigar er al-Rashid, ein forretningsmann frå Saudi-Arabia. Om båten, som kosta 1,2 milliardar kroner då den vart bygd i Tyskland i 1990 (men ser ut som ny), veit me følgjande: 105 meter lang, 2x6900 hestekrefter, marsjfart på 20 knop, og har Sikhorsky-helikopter og eige badestrand ombord. Sånn i tilfelle. Mannskapet på 60 personar slit m.a. med eit over 20 m langt spisebord.

Kva skjer?

2008-05-25T10:42:00.001+02:00

Nei, det er ikkje bruktmarknad for gardintrepper. Det er berre stille før blitz-stormen (og kvifor brukar fotografane slikt ekstrautstyr - er dei så små?). Politiet passar på at ikkje nokon forsyner seg, og det raude teppet vert skifta ut kvar dag!

Cannes-EKSTRA

2008-05-23T09:26:00.002+02:00

Etter ein aften ved den raude løparen i Cannes, kan det no meldast at kjolene var både fine og utringa og at hælane var høge. Mykje liv og løye på promenaden og på stranda gjorde det heile til ein artig opplevelse. Men kven kjendisane var anar me ikkje... men kveldens visning var nye filmar frå Kina, Frankrike og Canada, og fleire franske kjende filmkunstnarar passerte oss - om ein skal døme etter responsen frå våre sidemenn og -kvinner. Tidlegare på dagen vart det markert bursdag for Warner Bros. med Clint Eastwood til stades, men verken han eller Quentin Tarantino, som hadde foredrag, var synlege rundt festialpalasset so lenge me "orka" vera der.

Hurra for 17. mai!

2008-05-18T14:42:00.005+02:00

Etter ei opplevelsesrik veke i Paris med Anna sin konfirmasjon og familie-treff, og sjølvsagt sightseeing og Disneyland, er me alle attende i Villeneuve-Loubet (og kven sa det regna i Paris i mai - over 25 grader og sol kvar dag...). For underteikna betyr kvardag nokre avsluttande prøvar i fransk, for kona betyr det ferie, og for borna betyr det skule til første veka i juli. Livet kan vera urettferdig...

17. mai vart markert med norsk-fransk samling den 16., med forbrødring over raclette - smelta ost på spekemat og grønsaker. For tida er familen Karin og Jarle frå Sogndal på riviera-tur, og 17. mai vart det klatring i jungel-løypa for damene og alle barna. Karane var bakkemannskap... Denne helga har det vore markering av St Marc med tivoli, marknadsdagar og forskjellige tilstellingar både dag og kveld. Me har stått over det, men istaden har me kvilt ut, rulla på promenaden og vore i bursdagsselskap til Maxence, Nikoline sin kavaler frå klassen.

Mai du skjøne milde er kome

2008-05-05T21:51:00.004+02:00

Enno ei fransk veke er arkivert under "litt vel mykje sol" for underteikna. Og dei franske likar å kommentera det når me utlendingar er vorte litt raude i huda!

Idag runda det 27 grader før det byrja å regna... herleg svalande! Men det har vore ein lang og kald vinter her - for dei fastbuande - me syns jo forsåvidt det har vore bra... men sommartid i ordets rette forstand har det vore frå me stilte klokka heilt i byrjinga av april.

Søndag inviterte vår kjekke nabo Jean oss med på familieselskap i ein park i La Colle sur Loup. Det var veldig koseleg for både vaksne og born - og for nokon utruleg åpne folk! Her var det leik og moro frå kl 12 til 19 med fotball, sykling, utebordtennis og sjølvsagt boule, der eg uforskamma nok forblei uslått (nybyrjarflaks, har aldri prøvd det før). Samt tur til canyon-et med elva Loup, ein liten spasertur unna. Staden biletet er teke er berre nokre få kilometer opp elva frå der me bur, men likevel ganske utilgjengeleg. Heldigvis hadde me guide! Det er sti ned til elva, som ikkje er å anbefala for born - eller for vaksne, som i mørkret eller på annan måte kan ha blitt ustøe. Tøft var det i alle fall, og spora etter elva si varierande storleik gjennom tusenar av år var godt synlege.

Litt nedanfor biletkanten til venstre endar forresten ein flott klatrepark med utfordringar for alle over 8 år. Her er ulike vanskelegheitsgrader, og den siste er å slida over elva i juvet!

Studina har forlete oss denne veka til fordel for eksamenar, ho treffer me att i Paris til helga og Anna sin konfirmasjon, i sjømannskyrkja (som skriv litt om det her).

PS! Husverten leiger gjerne ut leilegheita svært rimeleg i august, grunna oppussing som skal ta til i september. Noko godt brukt inventar vert ståande igjen. Om nokon er interessert, ta gjerne kontakt!

Fransk fri-idrett

2008-04-27T21:01:00.005+02:00

Denne søndagen kan me melda om årets finaste dag – nesten vindstille og sol frå skyfri himmel i Cannes, der me gutane var 7 timar på friidretts-stevne (nei, eg deltok ikkje!).

Alle stevna til no har vore lag-konkurransar, dvs at utøvarane tener poeng til klubbane sine etter ein tabell (i Noreg: Tyrving-tabellen). Stafettar og nokre senior-øvelsar var òg med. Ulempa, meiner nokon, er at det berre vert premiering til dei beste laga, og til beste individuelle poeng-resultat i klassen. Dei har òg nokre for oss uvanlege øvelsar: 50m flatt og hekk istaden for 40 og 60m, 320m, og stafett med både kappgang- og løpsetappar.

Elles forsov me oss kraftig idag tidleg, men rakk første øvelse med god margin då løpsstart på godt fransk vis var ein time forsinka... pga andre forsovelsar? Husets utøvar var litt skada i foten og var ikkje heilt på høgde med tidlegare prestasjonar, verken i diskos, 50m hekk eller høgde - og han stod over stafetten.

Tid for å spare tid på nettet

2008-04-21T14:25:00.006+02:00

Nettet er flott, men tek tid. Å følgja med på mange nettsider kan vera ein (tid-)krevjande øvelse.

Dess fleire bloggar og nettaviser ein overvåkar, dess meir tid kastar ein vekk på å undersøka om det er kome noko nytt, sjølv med bokmerke el. favorittar. Og resultatet vert gjerne negativt, dersom det ikkje er noko i mi gate eller noko nytt sidan sist. Då er eg oppdatert, men har brukt tid og fått lite igjen. I stadig frykt for å gå glipp av noko er ein no havna i ein "fårleg" loop - tids-e-klemma?

Samstundes kan favoritt-adressene bli borte; ein gløymer dei, skiftar maskin oppgraderar e.l. Eller rett og slett at ein sit på ei anna maskin når ein oppdagar ei nettadresse ein ønskjer å hugsa/lagra.

Då er løysinga RSS. Det er gratis, og i tillegg sparar du altså tid. Du har kanskje sett det oransje "radio"-symbolet på mange nettsider allereie. Det betyr at du kan "abonnera" på nye sider, om det er nyheiter frå aftenposten.no eller frå kbruvik.blogspot.com. Kva, kvifor og korleis får du enkelt og humoristisk svar på her:

Teksten (på engelsk) kan lesast her, om det går for fort.

For eigen del har eg brukt netvibes.com i eit par år. Det er vorte uaktuelt å klara seg utan - å nå over sidene manuelt er umogleg. Det er forresten nokre franskar som utviklar netvibes, og (eller men) det virkar!

Varm = calda

2008-04-20T22:12:00.004+02:00

Idag kombinerte me to favorittar ved å vitja gamlebyen til Mougins, som ligg på ein høgde inn i landet bak Cannes og Antibes: Me såg ein levande gamleby, og ikkje minst fekk me smaka godbitar frå landbruket. For åttande året på rad kom småskala-produsentar frå Piedmonte i Nord-Italia med delikatesser innan vin, kjøttvarer, sopp, ostar og kaker for å nevne noko. Og cioccolata calda, som altså tyder varm sjokolade.

Alle serverer gratis smaksprøvar, og besøkande vert tekne imot som vener hjå dei ulike utstillarane sine salsbuer. Det er ein enormt god kvalitet på varene som heller ikkje er dyre, men likefullt eksklusive ettersom dei ikkje får (eller vil ha) kjededistribusjon.

Gamlebyen i Mougins bar òg preg av matkunst med mange restaurantar, samt fleire fine galleri og museum i stelte gater. Etterpå fekk me kaffi-besøk, med varm italiensk sjokolade frå Torino, sjølvaste hovudstaden innan sjokolade.

20. april -08: Mougins

Kulinarisk reise til Catalonia

2008-04-18T10:21:00.006+02:00

Påska er omsider over her sør òg etter to milde ferie-veker (det heiter faktisk påskeferie), men med innslag av både sterk vind og regn. Som mange franskar gjer, tok me òg laust frå kvardagen. Etter det viselege franske feriesystemet må ein nytta eit visst antal feriedagar før 1. juni, då sommarferien er maks tre veker. Foreldre og born tek difor gjerne vinter- og vårferie saman, i motsetnad til haust- og vinterferiane i Noreg?

Med ny leigebil, ettersom vår trufaste Opel framleis er noko rufsete etter slaget i Nice, tok me turen langs kysten til Barcelona (og betre vær-meldingar) i spora åt kunstnarar som Cezanne, Van Gogh og Picasso. Og med store kunst-opplevingar innan andre kunstartar – som lokal mat og gamal arkitektur. Undervegs var det stopp og overnattingar i det ”verkelege” Provence – ”off” rivieraen – til landsbygder og byar i områda rundt Rhonen.

Fra April -08: Vå...

Me fekk omsider vitja Aix [X], hovedstaden i Provence med kunstnarhistorie, 1000 fontenar og historisk arkitektur. Byen var eit maktsentrum i farne tider, og framleis har fleire universitet tilhald i Aix der kunst og kultur stadig er høgt akta. Gamlebyen har eit levande handlesentrum i koselege tronge gågater, men òg signalbygg av moderne karakter er kome til og pregar byen positivt.

Fra April -08: Vå...

Arles, òg grunnlagt av grekerane omlag 600 år før Kristus, fekk etter eit slag der Cæsar m.a. vann over Marseille-arane (vel 3 mil unna) overført meir makt og status. Byen vart eit senter for gamle romerske slitarar, og er truleg den staden med best bevart romersk bygningskunst, m.a. ein intakt Romersk arena som den dag idag vert brukt t.d. til pop-konserter med 20.000 sitjeplassar.

Fra April -08: Vå...

Det var òg i Arles Vincent Van Gogh budde siste året før han kutta av seg øyra, og det var her han fullførte sine mest kjente verk (før han vart jaga frå byen...).

Fra April -08: Vå...

Me måtte sjølvsagt smaka ein lokal spesialitet – fiske”suppa” Bouillabaisse, ei oppleving som metta! Det er tre ulike sjøfiskar etter årstida (heile – men ikkje store!) pr person, kokte poteter, baguette-kavring med kvitløk raspa inn i og rouille oppå (tjukk saus av olivenolje, safran og kvitløk) og kvitost-rasp på toppen. Når fisken er ferdig reinska for hovud og bein, legg ein den på fatet, supplerar med dei påsmurte kavringane. Då er det klart for å hella suppa over det heile, og etinga kan omsider ta til. Me fekk gode instruksjonar på fransk og hjelp til arbeidet, og kan verkeleg anbefala restauranten!

Til Arles kommune høyrer òg Rhonens utlaup og elvedeltaet og feriemålet Camargue. Her er m.a. flamingoar både ville og i park, akvarium og eigen hesterase. Hestane er gjerne kvite og har kraftige, men litt kortare bein for å hanskast med våtområda – og til tyrefekting, som dei har tradisjon for her, men utan å ta livet av oksen (anna enn to gonger i året).

Fra April -08: Vå...

Barcelona-bilturen stoppa i Badalona (me leste ikkje feil på skiltet) – tanken var å ha tilhald i ein strandby med tog-forbindelse til Barcelona. Etter ein bomtur fann me ein by med plass i herberget. Toget tok berre 15 min til Catalonia-plassen (Torgalmenningen?) etter ein 5-minutters spasertur langs stranda til stasjonen frå pensjonatet. Som var svært enkelt, men rimeleg.

Laurdag kveld er det handletid, og Badalona-gatene stapp fulle. Kommunen har folketal som Bergen, men dei spanske bygatene var alle beine, og kvartala firkanta med høge og tette fasadar utan innsyn. Frå pensjonatet hadde me derimot vindauga mot verda innafor:

Fra April -08: Vå...

Me spurde oss fram til ein restaurant med lokale spesialitetar på menyen, og valde å prøva ein vanleg rett frå dei Cataloniske heimar: rett og slett fat med ulike tynne spekepølse-skiver, ostebitar og eigne fat med salat. Attåt var det rista brød smurt med olivenolje og tomat. Ikkje ein smule vart igjen, og alle likte det kjempegodt – noko me betvilte på førehand, sjølv om servitøren omtrent garanterte det! Alle aldrar var representert på restauranten, og medan me var der åt alle det samme: eit festleg lag med 20-25 ungdommar, eldre par, yngre par, ungar, familiar... universell og populær tradisjonskost med andre ord.

Fra April -08: Vå...

Det gotiske kvarteret i Barcelona var fantastisk, og besøket i katedralen verdt turen åleine. Me vandra òg til havna og Columbus-statuen – det var akkurat her kongen tok imot han etter Amerika-reisa. Fleire vass-øvelsar vart arrangert i by-havna i 92-OL, med utsikt til høgda og OL-parken. La Rambla (”Karl Johan”?) var full av leven med gjøglarar og dansarar, og dei minste augene heldt på å detta ut...

Fra April -08: Vå...

Etter 1500 km i bil var det fint å koma heim. Etter by-trakking, bil-sitjing – og eting – gjorde det svært godt med rulleskøyting, fjelltur og basseng-tur dei siste dagane før kvardagen set inn att.

Fra April -08: Vå...

Anna i BreisteinsAvisen (BA)

2008-04-15T19:55:00.005+02:00

I dagens BA er Anna intervjua om livet som nett-konfirmant. Espen Ingebrigtsen, leiar for nett-konfimantane i Sjømannskirken er òg intervjua, og han bur... på Breistein!

Søndagstur med smell i

2008-04-06T22:22:00.005+02:00

Etter ei kjekk veke med besøk av tante Gro og Jonas og mykje farting rundt omkring, vart det business as usual i helga. Først rulleskøyting på promenaden laurdag, og medan Kjartan trente fri-idrett etterpå fekk dei gamle seg ein fin tur rundt Cap d'Antibes. Der hjelpte me nokre norske turistar med skyss. Dei var villeia til å spasere sjølinja frå Antibes til Juan-les-pins. Og dette tek nokre timar med ein 4-åring...

På veg til søndagslunsj og badestrand i Villefranche austom Nice, vart me forbikøyrt med nødblink, vinking osv - kanskje nordmenn som var glade for å sjå ein BP-registrert? Etterpå trefte nokon oss med eit smell i eit høgre-regel-kryss i Nice. Mykje oppstyr med fleire politibilar, språk- og kulturforskjellar... men det gjekk fint med alle, unntatt bilane som trengde litt ansiktsløfting.

6. april: Søndagstur med smell i

Då klokka klang sommar

2008-03-30T19:46:00.008+02:00

Etter nok ei veke med lunsj i berr overkropp, er det fristande å tru at det er slik det skal vere. Men me veit betre, og nedtellinga til returen har byrja. Men først skal me nyta det sør-franske eventyret i fulle drag. Og me gler oss til mange gjestar framover! Karis booking byrjar å fyllast, men me ordnar gjerne husrom utomhus om fleire vil ta ein tur (me vert heromkring i heile juli).

Laurdagen vart veldig sportsleg: ein føremiddag på verdas beste sportsutstyrskjøpesenter Decathlon (tikamp) krev kondisjon. Kombinert med langdistanse-øvelsen "5 timar på fri-idrettsstevne i Cannes med kone og tre born", kan dagen kanskje takast med ei i treningsbok. Forøvrig er anlegget supert og har internasjonale stevner, og vert berre brukt til slikt formål. Det var òg ein 1000-meter dosert rundbane for sykling utanpå. Attmed bana var det minst tre fotball-banar, alt sirleg atskilt med høge gjerder for å unngå uønska bruk (og hærverk). For resultat og personlege rekordar, sjå utøvaren si side!

Idag hadde me alle mista ein time natt, men i byte fekk me ein flott sommardag. 20 grader vart målt ved retur heimen vel kl 18. Først ein føremiddag på rulleskøyter ved havet (nesten rutine dette no), der Kjartan er blitt på hels med proffane og status som Hang-around (?). Etter lunsj var me med kjende til ein privat leikeplass 10 minutt oppover elva til La Colle. Der kosa alle seg med stort oldre-område, fotballbane, bordtennis, minigolf og ymse leikeapprat. Og sjølvsagt med restaurant og bar, ettersom dei franske sjelden oppheld seg langt unna ein betre restaurant.

Fransk Påske

2008-03-24T22:55:00.008+01:00

Påskeveka har vore mindre stille enn vanleg - her er påska ei helg pluss fri 2. påskedag (men butikkane er gjerne opne for det). I april er det imidlertid to veker påskeferie!

Påskeaftan kom med fri-idrettstrening og nytt bursdagsbesøk (for Nikoline, som verkeleg har funne tonen med dei franske). Selskapa er artige for oss gamle òg, då dei vaksne vert invitert inn ved henting til litt servering og forfriskningar. Om kvelden fekk me vener på besøk, og ettersom både kjøleskåp og kjøkkenvifta har tatt kvelden passa det med spleiselag og raclette - fantastisk godt! Påskedag sykla me til idrettsplassen og trente litt på det franske racket-spelet (blanding av tennis og squash), og ungane fann sjokolade-egga som kyrkjeklokkene hadde med seg frå Roma - difor inga kiming Langfredag eller påskeaftan.

Idag gjekk turen til koselege Bar-sur-loup, ca 20 minutt reise oppover dalen for appelsin-byfest. Me vaksne koste oss med påskelam til lunsj frå ein lokal bonde - grilla lammekotelettar som nesten smelta på tunga! På ettermiddagen vart det litt rulleskøyting på promenaden til sola gjekk ned kl 18.30.

På luft og kjærleik til miljøet

2008-03-19T09:14:00.005+01:00

Hausten 2007 var det eit innslag på fransk TV om oppfinnaren Guy Negre frå Nice, som presenterte sine planar om serieproduksjon av OneCAT - plastbilen som går på komprimert luft. Det er forøvrig 10 år sidan Negre byrja med å utstyra by-drosjer med luft-motorar.

No melder VG at bilen skal synast fram på ei bilutstilling i New York, og serieproduserast innan eitt års tid. Bilen har rekkevidde på frå 100 km til 800 km avhengig av type køyring, og utan særlege utslepp (men kva med plasten?). Noko særleg saknast for nordisk bruk, nemleg tak. Men so er modellen retta mot folkerike og bilhungrige marknader i austen. Men tak-utgåver er òg på teiknebrettet.
Les meir: MDI Enterprises, VG-artikkelen

Palmehelg og palmesus

2008-03-16T21:25:00.005+01:00

Veka har vore superfin, med norsk sommarvarme og utelunsj kvar dag. Kveldane er blitt litt lengre og lunare, so tirsdag kveld hadde Kjartan, far og mor ein fin trimtur på sykkel nesten til flyplassen og tilbake. Laurdag starta me tidleg, og alle vart med til St Raphael og friidrettsstevne (sjå Kjartans blogg for kommentarar og film). Innsatsen var god og anlegget CREPS kjempeflottt, noko à la olympiatoppen nyt godt av. Nikoline fekk feber (og var i ro resten av helga), so rulleskøyte-turen i Frejus etterpå måtte avlysast.

15. - 16. mars '08: Palmehelga

Idag var det sykling på programmet. Thor Hushovd & Co gjorde unna siste etappe av Paris-Nice. Den grøne trøya hadde han kontroll på førehand, so det vart nok ein "roleg" dag på jobben idag med berre 121 km og Luceram på vel 1000 moh som høgaste punkt. Sprint nr 1 utanfor Nice rulla dei berre over, so me reiste likegodt til mål på promenaden òg, der mild motvind susa godt i palmane. Den grøne trøya vart norsk "som vanleg", og me fekk gratulert med innsatsen etterpå.

Kan tann-feer fransk?

2008-03-10T10:15:00.010+01:00

Den nye veka starta med regn idag - den førre er arkivert under "grå", men vårleg. Igår var det kommunevalg i France. Lista til vår lokale ordførar vart som venta attvald, og fekk 76% av stemmene, til tross for ikkje akkurat medvind frå partifelle Sarko (no kalla president bling-bling av dei franske, gjerne akkompagnert med peikefinger i sirkulære bevegelsar rundt øyret).

Her i Villeneuve-Loubet satsar ein på barnefamiliar, med ny skule og nytt ungdomshus i fjor og masse aktivitetar for dei unge. Og ikkje minst: lågare skattetrykk enn omliggande kommunar. Dette skuldast gode skatteinntekter frå næringslivet, både frå dei mange butikkane og frå prosessor-fabrikken til Texas Instruments.

Men hjå oss var det dei heilt nære ting som talde igår. For eg oppdaga at veslejenta hadde mista si første tann. Og det bokstaveleg talt. Etter lengre tids marknadsføring om at den store hendinga var like om nåva, skjedde det endeleg noko. - Har du mista tanna di no? sa eg. - Nei da, pappa, var svaret. - Joda, sa eg, og ho sprang til spegelen, og kom straks hylande tilbake. Ho hadde mista tanna, og den var borte. Etter ein liten leiteaksjon i epleskrotten, bosspannet og i huset elles (med eit realistisk skrekkscenario om at den var gått i magen ilag med eplet), kom tanna endeleg til rette ein stad på golvet i 2. etasje.

Stor var gleda, og forventninga om løn frå tann-feen var attende. Vannglas vart umiddelbart laga til. Men idag tidleg var det framleis berre tann i glaset - kanskje tann-feen ikkje fann fram - eller hadde forspist seg.

Napoleon sin hær

2008-03-02T13:32:00.004+01:00

Etter berre to dagar med 20 grader er det kanskje litt tidleg, men etter norske forhold torer eg å ønskje sommaren velkommen. Igår var det svært vindig som nok gav Napoleon Bonaparte problem på si ferd mot land i Golfe Juan. Høvet var det årlege spelet om den historiske hendinga: byrjinga på ferda over alpane med ein veksande hær etter ufrivilleg eksil på Elba, før han igjen tok makta for så å miste den igjen eitt år seinare ved Waterloo 18. juni 1815. Eg fekk lov til å vandra litt på "scenen" under førebuingane:

1. mars 08: Napoleon

Idag var det reint behageleg å ta formiddagskvilen på stranda, medan mor, Kjartan og Nikoline gjekk på rulleskøyter. Kjartan skulle delteke på fri-idrettsstemne, men då me kom fram viste det seg at laget (ERA Antibes, trent av William med gode plasseringar i OL!) diverre ikkje kunna stilla fullt lag.

Anna er i Londan på konfe-leir. Me har ikkje høyrt veldig mykje frå ho. Det siste var frå immigrasjonen på flyplassen i London. Dei tykte det var urovekkande at ho reiste åleine, og skulle møte ein mann ho ikkje hadde sett før, men som ho hadde chatta med på nettet... men sånn er jo ei moderne konfirmasjonsførebuing!

Nice by Night: Nice!

2008-02-25T22:04:00.004+01:00

Nystrigla downtown Nice er vorte litt av eit syn etter store trikke-investeringar og kaos i anleggstida dei siste 5 åra. Og trikkane vert brukt over måte, klagar dei innfødde. Berørte byrom og gater er nydeleg oppussa, m.a. med synleg kunst og mindre (?) biltrafikk. Dette lover bra for Bergen by night etter bybanen! Permanent parisarhjul (for bergensvær og -vind) på Festplassen, hadde ikkje det vore noko?

Søndagstur

2008-02-24T21:55:00.006+01:00

Me feira "ny" bakaksling og kardang med tur via Vence til Saint-Jeannet, ein liten landsby ved foten av ypparlege tur- og klatrefjell. I vinter har dei hatt ein del snødagar (dvs -netter), men idag var det over 20 gradar - herleg med føremiddagskaffi og medbrakt Tropezienne-kake i det fri! Men me fann ingen boule-bane (petanque) - Kjartan drog på kulene utan hell. Gamlebyen har tronge gater på mange nivå i fjellsida, og det var so vidt Opelen sneik seg gjennom tronge portalar og 90-graders svingar. Til store protestar frå bakseten...
Heimvegen gjekk via lunsj på steinstranda i St Laurent-du-var, med parkett-utsikt mot rullebanen til Nice Airport - der me såg (og høyrde!) eit av verdas største passasjerfly frå Emirates ta av mot arabarland, mellom vanlege fly som såg ut som leiketøy i forhold.

Vår vinterferie

2008-02-21T19:32:00.002+01:00

-- peik på biletet for bilet-tekst --
Sist veka husa me tre kjekke ungdommar frå Åsane, og me fekk vist dei litt av området og det som skjer her akkurat no. I Menton er det stor citrus-festival, utanfor Cannes er den største Mimosa-festivalen - og sjølvsagt karnevalet i Nice, verdas nest største etter Rio.
Vår trufaste følgesvenn Opelen, har vore inne til oppgradering hjå trivelege fagfolk i Antibes. Det var tydeleg på høg tid, for både kardangar og bakaksel måtte skiftast! Det neste på programmet er å få kroppsdeler som slit med allergi el.l. på service - begge gutane har noko grums her.

Sommarteikn og vinterferie

2008-02-11T14:32:00.000+01:00

Sjølv om kalendaren tyder på vinter, seier naboen den er over. Og at sola kjem til å skine heilt til neste vinter, med atterhald om nokre hagl-skurar i mars. Her er mine små funn i veka som gjekk:

1) Kari er byrja å sitja ute og lesa sine bøker.

2) Køyretur i tak-laus bil: MGB-en til Thierry/Terry/Terje opna sesongen søndag. Fin tur til Cannes, men litt straum-problem råka oss midt på croisetten - og me måtte skubbast igang igjen!

3) Ute til lunsj: Sola gjer at det gjerne vert 20 grader midt på dagen, so lunsjen har vorte innteke ute fleire dagar på rad - både her heime og bærrføtt (Nikoline!) på stranda.

4) Fotball: søndag kveld var det gutetur til Nice-Marseille som enda 0-2, stort sett pga Cisse (ex Liverpool). I form og tilbake etter legg-brudd er Cisse no òg med på det franske landslaget. 15.000 ville tilskuarar laga god stemning på den intime banen i Nice, derav ein god bataljon frå Marseille.

5) Ferie: No er det to veker skulefri for meg og ungane, men det heiter vinterferie, og seinast idag skrapa eg is frå frontruta...

Me har hatt store kulinariske opplevingar i det siste, og laurdag vart det endå ein med nicoasisk tradisjonsmat hjå vener: Først krema kvit geitost med mykje pressa kvitløk i, servert på basilikum-blad med brød, hakka tomater og svart oliven til. Mmmm! Etterpå fekk me spaghetti med saus av tunfisk og tapenade. Til dessert: terte og søt-vin - alt uvanleg men kjempegodt for oss frå Grandiosa-land!

Søndag følgde me opp med å ta turen til Antibes og matfestivalen Brød, Kjærleik og Sjokolade rett utanfor gamlebyen. I føremiddagssola vandra me mellom utstillartelta og nytte smaksprøvar på m.a. suverent gode ostar, skinke, sjokolade og vinar frå Piemonte i Italia. Og ja: det vart litt med heim òg...

9. - 10. febr 08: Vinterferie!

Mimosa-festar

2008-02-04T23:08:00.000+01:00

Pannekakedagen

2008-02-02T22:54:00.000+01:00

Idag, 2. februar, har Frankrike den store pannekakefesten "La Chandeleur". I tråd med jødisk tradisjon vart Jesusbarnet bore fram i tempelet 40 dagar gamal (jentene måtte vente 40 dagar til). Ergo er det no 40. dag jol og den endelege slutten på jolefeiringa, men òg eit bod om at det no berre er seks veker igjen av vinteren.

So me lånte rett og slett ut kjøkkenet til vår franske venninne Marie, i anledning dagen. Og pannekakefest vart det etter middagen, som bestod av salat vegetar (med unntak av litt grov pølse), fransk brød, samt Maries herlege dressing tufta på ymse sortar olje og sennep.

Marie styrte på kjøkkenet i 3 timar, for crêpe-røra skulle lagast nøyaktig slik hennar bestemor i Bordeaux gjorde til sine 35 (tålmodige!) barnebarn. I røra havna rarietetar som appelsinblomst-duft, øl og bakepulver. Ut kom tre sortar syltynne og velduftande crêpes: 1) naturell (som me fyllte med rom/rosin-is og (delvis) flamberte med eplebrennevin (skulle vore Grand Marnier, men butikken var utselt). 2) rulla, med syltetøy, og 3) fyllte med strøsukker. Attåt: sjølvsagt eple-cider etter gamle tradisjonar frå crêpes-spesialistane i Normandie, som gjerne et usøta crêpes til middag med søte til dessert for å variera kosten.

På torget var det trøffel-marked idag, m.a. med sal av trøffel-crêpes. For 1 euro grammet kunne ein òg kjøpa trøffel, dvs 8000 kr kiloet, noko som er rekna for rimeleg. Bon apetit!

Slovensk aften

2008-01-30T20:03:00.000+01:00

Festivalbyen Cannes husar i desse dagar Midem, musikkbransjens årlege messe og fagforum. I år òg med eigen it-sesjon der sjefsteknologar m.a frå Nokia, Yahoo og YouTube hadde innlegg. Her vart det kjent at mobiltelefonen no er verdas mest selde musikkavspelar. Og det sjølv etter fråtrekk av fleirtalet - me som ikkje brukar telefonen til musikk.

Men altså: slovensk aften. Vanlegvis tyder dette norsk tap i håndball eller fotball, men igår vart eg frista til Cannes som fhv. VossaJazz-ar. Først ut var ein trio, og hugsar du den dunkle stemningen frå fele- og trekkspel i Tilværelsens uutholdelige letthet, so er me der sånn cirka. Deretter ein friskare kvartett med utspring i trommisens jazz-klubb i Ljubljana, før Slovensk Radio- og TV Big Band avslutta med fullt trøkk og solisten Ronnie Cuber på tenor-sax, m.a med eit nummer av Sade.

Laurdag kveld varma forresten The NRJ Music Awards opp festivalpalasset i Cannes før Midem tok til: tre timar typisk neverending fransk direkte TV-show med listepop for ungdommane i huset, men også med "eldre" stjerner som Celine Dion, Kylie Minogue osv.

Ferieleilighet til leie under solen

2008-01-28T17:40:00.002+01:00

Noen uker i juli kan vi tilby et feriehus for solhungrige nordboere. Husværet er en 3(4)-roms leilighet over to etasjar, 3 km frå Middelhav og badestrender, like ved middelalderbyen Villeneuve-Loubet. Og midt mellom Nice og Antibes - 10 minutter fra flyplassen. Mer info her!

Blå himmel, blå lys - og skosal

2008-01-14T11:26:00.000+01:00

Med eit fleirtal av gråe nedbørsdagar so langt i år var det særs gildt med søndagspromenade langs havet til blå himmel, sol og bølgjeskvulp. Iført nye sko frå salet, måtte hendinga rett og slett feirast med kuleis frå Italia. Ikkje fullt so bra gjekk det med motorsyklisten som ikkje stoppa slik bilane føre han gjorde. Det vart krasj i to bilar på ein gong, der dei stod attmed kvarandre og venta på grønt ljos ved fortauet vårt. Motorsyklisten vart kasta med hovudet først mellom bilane, pulveriserte eit sidevindu på si ferd, og enda i asfalten med sykkelen oppå. Me hjelpte til med å få ekvipasjen or vegen, og fekk ringt politi og sjukebil som kom etter 8 minutt. Utover blod og kanskje brot gjekk det nok bra. Dette var syklist/motorsyklist nr 3 i svev på vel 4 månader for underteikna, so det er nok normalt. I bil er eg blitt påkøyrt til no 4 gonger her sør, to av dei på parkeringsplassen utanfor skulen...

Godt Røykfritt År!

2008-01-10T19:23:00.001+01:00

Omlag det siste ugagnet eg fekk gjort i 2007, var å besøka ein lokal restaurant her i Villeneuve-Loubet. Solangt har eg fått to veker med uregjerlege bihuler på kjøpet. Men no har Frankrike gjort som Italia for tre år sidan. Nemleg å utvida røykelova til òg å gjelda for spisestadar og caféar. Bøter som svir vert no servert røykande gjester. Og kr 18.000 kostar det for næringsdrivande som vert fakka med ulovleg røyk i lokala. So det liknar på alvor. Men fleire land har enno ikkje innført liknande lover: m.a. Sveits, Nederland og England. Samt våre naboar i Monaco. Nyttårsforsettet mitt? Aldri meir passiv røyking. Kanskje det går? (foto: AFP/Ksiazek)

Krybbebyen

2007-12-30T11:38:00.000+01:00

Byen Luceram omlag 20 minutts køyring nord for Nice er vel verdt eit besøk! Spesielt i desember eller januar. Den sjarmerande middelalderbyen ligg høgt til fjells, men dei omlag 1000 innbyggjarane forvandlar då byen til ei levande utstilling av krybber. I alle fasongar - og ikkje berre i bibelsk tolking... fantasi må til for å slå naboen!

29. des.: Luceram

Jolebrevet

2007-12-24T18:44:00.000+01:00

No kokar pinnekjøtet i kjelen – og det luktar jol! Risengrynsgrauten er ete for lenge sidan, me har vore til kyrkjes, og ute har mørkret senka seg. Levande ljos og anna jolepynt tilseier at stova – og dagen – kunne vore i Noreg (t.d. på ei hytte, ettersom stove og åpent kjøkken utgjer omlag 30 kvm).

Men me har hatt ein annleis haust, og me har juksa litt idag òg. Først blei me påkøyrt bakfrå på veg til ortopeden, for å gipsa venstrehånda til vesla. Vår solide slepekrok gjorde at det var han bak som fekk støyten. Og han bad faktisk om unnskyldning.

Etter avslutninga på jolekalendaren i byen med m.a fine premiar til heldige vinnarborn, tok me turen til den svenske kyrkja i Cagnes-sur-mer. Omlag 40 personar var til stades for å møta høgtida. Og då kom sola, etter nokre dagar med bergensvær, so medan grauten kokte tok gutane seg ein tur på promenaden ved havet. 17 grader vart notert.

Og no er det nokon som ventar på pakkeopning – medan andre er spente på om den franske kålrabien faktisk er kålrabi. So då er det på tide å ønskja deg og dine ei fredeleg og retteleg God Jol!

Kolonnekøyring

2007-12-17T22:23:00.000+01:00

Som heime no vinterstid, vert vegane her sør av og til stengde av vêret. Ikkje pga snø, men laurdag kom havet på besøk på bilvegen mellom Nice og Antibes. Over badestranda, over muren på ca 2 meter, over promenaden med sykkel- og gangveg, og over fire bilfelt.

Søndag var det rolegare, so etter lunsj tok me ut på ein spasértur rundt Cap Ferrat, aust for Nice. Her er òg Villa Rotschild og andre berømte eigedomar, samt ein dyrehage som skal vera ok. Me må visst tilbake hit når både sola og blomane blømer! Nokre bilete:

16. des: Cap Ferrat

Fransk sør-førjol

2007-12-11T22:36:00.000+01:00

Kaldare dagar no – skrapte is på frontruta idag tidleg for første gong! Men gradene kjem fort med sola, og det vart over 15 idag òg. Men me vart for seine til skulen med vesla, då ho først trengde bandasje til ei opphovna hånd med forstua veslefinger (pappa er tung!).

Fredag hadde fransk-klassen min vinsmakingskurs med lokal ekspert – visste du forresten at nasa står for 70% av jobben? Lørdag: først rusla me til jolegata her med kalenderåpning, marked og fransk TV-aksjon (over to dagar), som gav 96 mill. euro. Deretter lunsj på stranda i Antibes – bytur, handling, friidrett – og slumring i sola med bølgeskvulp.

Søndag var klassen m/følge invitert til familiebesøk hjå vår fargerike, franske frøken. Eg var sjølvsagt med og fekk servert m.a. franske kaker og sekkepipemusikk(!), medan resten av familien var på norsk jolegudsteneste i Valbonne. Der bidrog Anna med tekstlesing som del av konfirmasjonsførebuinga, medan andre framførte jolespel. Etterpå var det triveleg joletrefest med song, gang rundt treet, gløgg og pakkar frå nissen i regi av norskeklubben.

Idag vart forresten eg (og resten av franskklassen) intervjua av lokalavisa om våre heimlege jole-tradisjonar. Då var det godt å vita at i frysen, der ligg det røykte pinnekjøtet Kari hadde med frå nord sist veke - so kanskje det vert norsk jol i år og?

7. - 9. des.: Div førjol

Prognoser om det digitale være(t) eller ikke være(t)

2007-12-05T11:07:00.001+01:00

Nye nett-tjenester gjør at vi nå kan få værmeldingen levert når som helst, hvor som helst og spesiallaget for omtrent hver eneste krok av Norge. Våre utskjelte meteorologer fikk for en tid tilbake så hatten blåste i en aviskronikk og ble spådd en usikker framtid. Men hvem har mest grunn til bekymring – meteorologene eller mediene?

I kronikken males et framtidsbilde med automatiserte værmeldinger der mottakerne ”slipper” å forholde seg til våre kjente (noen vil også si kjære) meteorologer, f.eks på tv, ved at vi alle (eller de spesielt interesserte) melder været der vi er via nettet. Mulig dette kommer eller finnes allerede, men billige poenger ødelegger for visjonen. For hva har f.eks (prinsessers) engletro med dette å gjøre? Meteorologene hevdes å ha blitt et unødvendig mellomledd mellom folk og vær, aktualisert med lanseringen av vær-tjenesten yr.no. Skribentens kunnskaper om vær-formidling synes tvilsomme, eller i verste fall skrives det mot bedre vitende. I tro om at det er slik vi lesere ønsker å oppfatte værvarsling: ullent og åndelig, med preg av lotto og spådom, og utført med papir og fjærpenn.

”Værvarsling er en subjektiv tolkning av en meteorologisk prognose (kilde: wikipedia.no)”. Et værvarsel bygger på numeriske beregninger av værdata, nå innsamlet og beregnet av datamaskiner, men gjerne foredlet og kvalitetssikret av meteorologer. I media formidles ofte et værvarsel av andre yrkesgrupper, mens man f.eks i NRK benytter et knippe statsmeteorologer som presentatører, som en frivillig og mindre del av sin stilling.

Framtidstankene om en værvarslings-revolusjon i form av en internasjonal dugnad er rimelig svak. Ved å se ut av vinduene får man et statusbilde, men ikke all verdens prognose om hvordan det blir i morgen eller enda mindre om tre dager. Så se heller på tv-ruten, eller på yr.no, som forleden ble tildelt tre kvalitets-utmerkelser, bl.a Rosing-prisen (den norske IT-bransjens ”Oscar”) for årets beste nett-tjeneste. yr.no dekker også resten av Europa, og tilbyr ”råvarene” gratis videre til de som ønsker å bygge sin egen tjeneste. Og at vær på nettet er noe folk vil ha, bekrefter besøkstallene for yr.no fra forrige uke: 430.000 unike brukere (ifølge yr.no). Dette forteller at vi nok bare har sett begynnelsen på nett-været ved at andre aktører kommer til. yr.no melder også at nye tjenester utvikles allerede. For vær har vi nok av – og vi snakker fortsatt om det.

At lanseringen av yr.no ikke akkurat omfavnes i media, kan ha sin plausible forklaring. For det meteorologene (les: Meteorologisk Institutt) nå har gjort, er faktisk å konkurrere med de etablerte mediekanalene om kringkasting av været, riktignok i tett samarbeid med NRK. Som ser at konkurrenten TV2s innovative samarbeid med Storm har gitt nye værprodukter som prognoser og løsninger til bedrifter og andre medier, f.eks til VG og Dagbladets nettaviser. At papir-avisene ser trusselen fra nett-verdenen er forståelig, men den er uunngåelig – også for nett-avisene.

Men å proklamere meteorologenes død på det ”digitale alteret”, vekker minner fra internett-historien. Det blir som å si at musikere ikke kan leve av musikk fordi kundene ønsker musikken sin digital, dvs. på disk istedet for over disk. Eller at journalister blir arbeidsledige som følge av at man ikke trenger papir for å lese nyheter, kommentarer og gode reportasjer.

Noe som forøvrig er mulig, for nett-ifiseringen utfordrer de etablerte bransjestrukturene og krever handling tilpasset den nye digitale hverdagen. Man kan altså velge å strebe mot utviklingen, eller å jobbe med den. Musikkbransjen prøvde først å striholde på fysiske salgskanaler og kopisperrer – det gikk som kjent ikke så bra. Apple tok utfordringen, og nå selger den største digitale aktøren, itunes musicstore, etter ca 4 års drift over 2.000.000.000 sanger årlig (ifølge Apple), og er på nivå med de største i bransjen forøvrig. Som f.eks Amazon.com, som bl.a selger hele fysiske plater. Fra nettbutikk.

At nå også visualiserte værvarsler tilbys direkte på nettet er et kjærkomment tilbud til de mange som selv ønsker å styre sitt informasjonssøk – uten hensyn til klokken, papir eller sendeskjema. En værmelding man nå kan nyte når som helst, fra hvor som helst, bare man har internett-tilgang, f.eks fra mobiletelefoner. På yr.no tilbys også lokalvarsler for omtrent hver grend – som ville ha tatt en dag på gammeldags sekvensielt tv eller en hel papiravis.

Utviklingen med nett-tjenester direkte fra dataeier til konsument, kan man gjerne illustrere med distribusjon av vanlige varer, der vegen fra produsent til konsument blir forenklet med ny infrastruktur. Overført til samferdel, så utfordres de lokale næringsdrivende om en kommunes innbyggere får veiutløsning til et større handlestrøk i nabobyen. Værmeldingene har nå fått bedre vei til leser på nettet, noe som gjør mediene (også nett-mediene) til det ”unødvendige” mellomleddet, og ikke meteorologene.

Et annet eksempel kan være lærebokforlagene som nå utfordres av lærere, forfattere og skoleeiere ved å utvikle egne digitale læreverk på ndla.no. Om de lykkes gjenstår å se, men her er den ”nye veien” blitt så kort at både bokhandel og forlag føler seg truet av ”forbikjøring” på den digitale vegen.

Mange mener mye om papiravisenes veivalg og opplagsnedgang de siste årene. Manglende ”gode penner” vises gjerne til som en av flere årsaker. Men å skrive godt med fikse ord og vendinger gir ikke nødvendigvis kvalitet eller suksess, om kanalen er ”feil”. For å si det litt flåsete med stjelte ord: ”ti av ti trær foretrekker nettavisen”.

Avslutningsvis hevdes det i kronikken at man lite kan gjøre med været, annet enn å bygge innendørsanlegg for bading. Nettopp det at mange av oss har råd til å rømme fra været – og faktisk gjør det, både med reiser og annet forbruk – er vel noe av grunnen til at verden opplever mye ”vær” i disse tider. Om man skal lytte til klimaforskerne, da – som også har vært utskjelt for sine vær-profetier. Så kanskje er det slik at vi får det været vi fortjener, og at kronikkøren ”bare” fikk regn i ferien. Og skyter på pianisten.

Godt digitalt vær!

Jolegateopning

2007-12-02T22:41:00.000+01:00

Klikk på biletet for fleire bilete:

1. - 2. Des. 07: Jolegateopning

Antipolis

2007-11-28T21:55:00.000+01:00

Etter ein rask men sein frukost og basseng-tur i Antibes, gjekk far og vesla ein liten tur gjennom gamlebyen grekarane grunnla som Antipolis. Kva passsa vel betre enn å slappa av litt på taket til arkeologi-muséet? Luftig kan ein ikkje nekta for at det var, og litt bølgjer var det for seglklubben sine yngste som var ute og øvde. I bakgrunnen: Cap d'Antibes, neset med dei verkeleg flotte eigedommane.

Ein spansk ein

2007-11-26T17:34:00.000+01:00

Med uventa besøk frå nord hadde me ei lita markering i helga (tilgje meg kjære, for at eg har lurt deg over lengre tid...).

Laurdagen markerte me med etargilde: først med lunsj i Tourrettes-sur-loup, deretter middag på den spanske restauranten "l'écureuil espagnol" (det spanske ekornet) i Antibes. Middagen var ei særs smaksfull reserveløysing, då det opprinnelege kulturelle arrangementet diverre vart avlyst i siste stund. Og deira godt krydra paella med havets delikatesser og flamberte kirsebær med is og krem kan verkeleg anbefalast. Takk til Terje for forslaget!

I løpet av helga fekk gjestene farta litt rundt: St Paul, Tourettes-sur-loup, Cagnes, Villeneuve-Loubet, Antibes, Gourdon, Grasse, Monaco, Eze og Nice. Samstundes som studina fekk gjort sine eksamensførebuingar som planlagt, sjølvsagt!

Besøket hadde diverre med seg godt gamaldags Bergens-vær, men fom. søndag var det atter sol og borti 20 grader midt på dagen. Natta er kald igjen, ca 5 grader om morgonen. Bilete:

23. - 26. nov. 2007: Hemmeleg besøk frå nord

1000 takk for besøket til de som kom (og for brunost og norsk lesestoff!) og til dei av dykk andre som har vore med på skuespelet i lengre tid! Helsing Kjetil, framleis i 30-åra...

Vinter

2007-11-19T12:28:00.000+01:00

Ei veka er brukt, og ei ny er byrja. Denne veka vert vel på mange vis lik den førre (skule, studiar og fransk-timar). Men med i alle fall eitt unnatak, då nokon av oss rundar 40 laurdag. Det skal me prøva å markera etter fattig evne. Kjem du?

Og det er meldt regn, etter nokre kalde dager - idag tidleg var målaren so vidt over null. I Nice sludda det visst i førre veke, og i parfymebyen Grasse låg snøen nokre timar. Kanskje det var vinteren for i år? Men etter å ha handla varme klede og sko i helga, er me no stort sett budde. Det me manglar mest no, er ved til å fyra i omnen om kvelden - det vert gjerne golvkaldt i desse murhusa, som nok er bygd for å halda varmen ute.

Men kjem ein seg ut i sola er det gildt. Søndag promenerte me langs havet der dei minste og fekka prøva rulleskøytene. Lunsj vart det på stranda tilberedt av Le chef Francois Terje: linsestuing med løk, kvitløk, bønner, div. krydder og med salat og baguette til. Av andre gastronomiske høgdepunkt kan nevnast at den ferske Beaujolais Nouvea ("den nye vinen") no er på marknaden og testa. Bon apetite!

Vaskedag

2007-11-14T21:43:00.000+01:00

Onsdagar har eg og veslejenta fri frå skulen. So istaden for husvask, reiser me gjerne på ekspedisjon i nærområdet. Idag med bil, først ein sving innom middelalderbyane Valbonne og Biot, deretter til Antibes og lauging i byens off. basseng.

Men bassengbesøk her er noko annleis enn heime, då ein dusjar med kleda på. Eit forsøk på avvik frå normalen vart raskt påtala då ei av dei tilsette hadde vaskeærend i herredusjen...

Lunsjen tok me i fin sol utanfor! So plukka me opp Kjartan på mediateket for skyssing til Fort Carré og friidretts-trening. Medan guten trente, fekk me guida tur inni og oppå fortet frå 1500-talet som m.a. tente som grensestasjon mot Italia inntil 1860, då Nice vart fransk, og fortet mista si militære nytte.

Bak biletet under gøymer det seg fleire bilete. A bientôt!

14. nov. 2007: Fort Carré

Ei sanseleg helg

2007-11-11T17:11:00.000+01:00

Det byrja trasig med at me gutane havna på klede-shopping. Det er som kjent hardt arbeid, so baguette-lunsjen på stranda etterpå var eit høgdepunkt. Fabelaktig for ein nordbuar å kunne spasere 50 meter frå senteret til havet. Ikkje 20 grader i skyggen, men supert i sola. Uverkelege tankar med snø og uvær heime.

Laurdag ettermiddag var dei vaksne invitert på vernissage i Antibes til nokre lokale kunstnarar med ulike uttrykksformer innan målarkunsten. Deretter gjekk turen til Juan-les-pins og norskeklubbens Norsk Aften med sjømat i all verdas former. Hovedsakleg utført av formann, vin- og matkjennar Lars P. Storvæstre. Laks speka, røykt eller akevit-marienert, rakfisk, kval-kjøt på ymse måtar og diverse silderettar for å nevna noko.

Idag sundag har heile gjengen vore på spasertur langs promenaden i Cagnes-sur-mer etter ein sein og lang frukost (samt joggeturen først, ikkje å gløyma!) og litt fransklekser. So gjekk turen til eit gigantisk mat- og vin marked på veddeløpsbanen Hippodrome Côte d'Azur. Her var det so tjukt med folk at ein gjekk i stim mellom vinsmaking og prøvesmaking av sjokolade, kjøt og mykje anna godt - varer med høg kvalitet og som ein gjerne ikkje finn i butikkar!

Til lunsj/middag kjøpte måtte me prøva litt ekte slow-food, og valde cassoulet frå ein utstillar - bønnestuing, grove pølser og salt svinekjøt. Minna om raspekaker/potetball - fabelaktig godt var det i alle fall!

Au revoir!

Haustferie

2007-11-08T11:20:00.000+01:00

Idag er 12 dagars haustferie over, og det har vore godt med ferie frå kvardagens plikter både for store og litt mindre. I France har ein kombinert haust- og allehelgensferie – sistnevnte ei stor høgtid og mange tek ein fridag eller to frå arbeid. Utkledde ungar får godteri i butikkane, men går ikkje på privatdørene som heime.

Me nytta ferien dels til å kvila ut heime, og å reisa litt både i nærområdet og over grensa til Toscana i Italia.

Me starta med å besøka husverten i perla Hyeres [y-ærh] utanfor Toulon, me har reist litt rundt i Var med stranddag i Frejus og besøkt middelalderbyane Fayence og Montauroux. Til sist nokre dagar i Italia, med Pisa-tårnet som bokstaveleg talt høgdepunkt. Samt stopp i Monaco med digert tivoli på heimveg. Siste fridagen brukte far og Nikoline i Nice, der me kosa oss med frukost på stranda, blomstermarknaden i gamlebyen og gågatene i sentrum.

Au revoir!

27.-28. okt.

29. okt: Tourrettes-sur-loup

2. nov. 2007: Fayence

4. - 6. nov. 2007: Italia

Nåler med rød tråd

2007-11-02T10:01:00.001+01:00

I en engelsk forskningsrapport publisert nylig, viser det seg nå at kvaliteten på nålestikk i akupunkturbehandling er mindre viktig. Men uansett omlag dobbelt så virkningsfullt som konservativ behandling med medisin og fysioterapi.

I en placebo-test (noen får ekte behandling, andre falsk) med 1100 langtidsplagete korsrygg-pasienter, fikk bare en tredjedel ordentlig akupunktur. En annen tredjedel fikk ”fake” akupunktur, dvs mer eller mindre tilfeldige nålestikk, og den siste tredjedelen tradisjonell medisinsk behandling. Begge gruppene med nålebehandling oppnådde signifikant flere friskmeldte etter måneder med behandling, enn fysioterapeutenes 27%. Ekte nålebehandling fikk en suksessrate på 47%, mot “bare” 42% for de uekte stikkerne.

En del av forsøket var å påvise akupunktur-vitenskapens fortreffelighet, noe som man på en måte kan si de lykkes med, om enn ikke helt som forventet. Behandlingen med falske akupunktører ble gjort i beste skjult kamera-stil fra profesjonelt utseende lokaler, og man forklarer resultatene dels med at stimulering av sentralnervesystemet er gunstig for blomomløp og mot avfallsstoffer osv., uavhengig stikkets treffpunkt og dybde. Men også at det kan være et snev at psykologisk effekt. Nå også av nåler – kan man si at troen stikker dypere enn nålene? Kilde: The Times, international edition.

Sommartider, hadet

2007-10-28T23:05:00.000+01:00

Klokkesnu mot klokkeretningen ber bud om at sommaren er over. Men i helga har me nytt fin-veret igjen - uverkeleg for oss nordbuarar på desse tider! Laurdag vitja me husverten i Hyéres utanfor Toulon.

Hyéres er eit fantastisk ferieparadis, og huser m.a. båtruta til Porcherolles-øyene som gjerne kallast Europas Hawaii. Strendene der testa me - og godkjende - sommaren -06!

Søndag tok me det roleg, med lunsj og aktivitetar i parken (Parc Vaugrenier) nede ved havet. Ta gjerne ein kikk i minnealbumet vårt:

27.-28. okt.

Au revoir for no!

Haust

2007-10-25T21:36:00.000+02:00

Ikveld har bergensværet nådd oss, og bergensbunaden (bergansbunaden!) er teke ibruk for første gong sidan midten av august. Det var faktisk uvanleg koseleg å gå gatelangs med hetta over hovudet. Men so veit ein jo at det går over.

Bilete av uværet igår, utanfor Fort Carre, Antibes. Ser du dei svarte prikkane? Det er surfarar som freistar å temja dei kvite toppane!

Det har vore hektiske tider, m.a. med den turnerande Nøtterøyfestivalen på besøk. Me hadde eit svært aktivt program, m.a. med vinsmaking, bading, rally, middelalderbyar og shopping på programmet. Og det var særleg kjekt å bli overraska med gåve og song på "dagen". Lunsj med ekte champagne og franske kaker til høyrer vel og med på desse trakter, sjølv om det er måndag?

Stadig tilbakevendande buss-streikar gjer morgon og kveld like spanande - må eg rykka ut som streikebrytar? Siste no er at dei streikar kvar dag, men berre midt på dagen - mellom kl 11 og 15 trur eg. Idag tidleg var den vanlege reiseruta stengt pga opprydding etter uværet igår. Dette medførte trafikk-kaos i heile området, og ein samla køyretur på 2 timar på under 2 mil! Ikkje rart Opelen må på verkstad og har litt høgt oljeforbruk...

Søndag fekk me helsa på sjømannspresten som skal konfirmera Anna i Paris i pinsen. Gudstenesta i katolske Eglise Sainte Blaise i middelalderbyen Valbonne var i regi av norskeklubben, og menigheita talde ca 30 nordmenn frå Marseille til Monaco.

Ikveld er siste innspurt før haustferien (potetferie blir vel på fransk "påmm fri"?) - det skal bli godt med litt avveksling frå lange kveldar med fransk, fransk matte, fransk fysikk, fransk blokkfløyte osv... No søv borna, fruen kosar seg med TV-serien Berlinerpoplene frå NRK.no på PC-en, regnet piskar på rutene - omlag som om me var 300 mil lengre nord.

Au revoir!

Veka vår

2007-10-14T21:38:00.000+02:00

Igjen ei veke prega av skule og fransk-undervisning. Torsdag streika buss-sjåførane til Antibes igjen for tredje torsdag på ra. Denne gong fekk dei lag med dei kommunale skulebussane, som skal streika i to veker. Resultat: det totale trafikk-kaos morgon og ettermiddag her i Villeneuve-Loubet. Nikoline vart henta 15 min etter stengetid pga dette - heldigvis tok frøken det med eit smil! I neste veke streiker tog-personalet òg (mot auka pensjonsalder, frå 50 til 55), og enkelte flyplassar slår følge.

Fin-vêret held fram med 25 grader som makstemperatur og over 20 i havet, so laurdag køyrde me rundt L'Esterel-massivet mellom Cannes og det gamle romar-setet Frejus.

I Saint-Raphael fann me ei fin lita badestrand med årets klaraste vatn for vår del. Langs kystvegen her er det mange slike plassar ideelt for snorkling og utanfor masse-turismens badekaos.

Laurdag kveld følgde me Frankrikes sorti ut av rugby-VM - slått av erke-fienden England i semien. At fotball-landslaget slo Færøyane 6-0 i EM-kvalifisering var oppskriftsmessig, men ei mellomlanding med overnatting i Bergen (!) natta før fekk store overskrifter. Nobelpris-kunngjeringa til FNs miljøpanel og Al Gore har og sett Noreg på kartet.

Søndag besøkte me borga i nabobyen Cagnes-sur-mer, etter anbefalingar. Og opplevinga svarte til forventningane. Originalt olivenpresseri, kunstutstilling og ein levande borgby var kjekt å oppleva. Bilete: trykk her!

Og ikkje minst parkeringshuset med robot-parkering. Sei hadet til bilen, og vips der reiser den på skinner innover i p-huset. Berre 20 sekund tok det å få den levert til utgangen igjen når me skulle heim!

Au revoir for no!

Gratis EKKO fra mobilen

2007-10-12T10:48:00.000+02:00

Skype er ikke noe nytt, ei heller at du kan skype rimelig fra mobilen. Men nå finnes en ringetjeneste som er enda rimeligere og kan brukes på mange flere telefoner enn Skype.

Idag krever Skype fancy Windows Mobile-telefoner, men med EQO [ekko] kan alle nyere telefoner som kjører java-applikasjoner (og det er de fleste) laste ned et lite program til telefonen. Vil du ringe gratis til andre EQO-brukere, eller rimeligere enn Skype og alle vanlige operatører til alle andre: bare bruk mobilen!

EQO gjør f.eks. at kontakt med gamlelandet er rimelig også via mobilen. Samt at vi i vår franske husstand kan ringe og SMS-e gratis mellom familiens mobiltelefoner forutsatt at alle er registrert på EQO (vi savner Telenor Mobils FriFamilie!). Forutsetningen er jo at GPRS (dataoverføring, det du bruker for å surfe på telefonen, hente epost osv) er tilgjengelig, noe det stort sett er der det er mobil-dekning, men kvalitet og stabilitet kan variere.

Du starter med å registrere deg og din mobiltelefon på nettsiden, laste ned java-applikasjonen til mobilen og å opprette en paypal-konto om du ikke har det fra før. Deretter må du registrere ditt bankkort (f.eks VISA), og bekrefte en kode som printes på kontoutskriften. Her er det fordel å ha tilgang til kontoutskriften online, så slipper du å vente med å komme videre i registreringen til kontoutskriften kommer i posten.

Alt dette gikk veldig greitt for min del, og jeg fikk fylle opp min ringekonto med 20 euro. Ringelisten blir importert fra telefonen til EQO-applikasjonen automatisk, og du er klar for verden. Tjenester som MSN får man gratis tilgang til via EQO, og som nevnt all ringing mellom EQO-brukere er helt gratis, forutsatt at man åpnet for datatrafikk (WAP/GPRS) i et abonnement tilhørende det landet du befinner deg i.

En stor fordel med EQO er at om mottaker-mobilen befinner seg i et annet land, gjelder de samme prisene. Grunnen til dette er også at EQO benytter datanettverket til å føre fram samtalen, istedet for mobil-nettet. Jeg har ikke kunnet høre forskjell på lydkvalitet, men det kan sikkert variere. Husk forresten å velge EQO Out call ved ringing, alternativet er vanlig takst fra ditt telefonselskap.

Priseksempler fra Frankrike til Norge:
15 min. samtale fra mobil vha EQO til fasttelefon i Norge: 0,017 euro/min, dvs 2 kroner.
16,5 min. samtale fra mobil vha EQO til norsk mobil: 0,186/min, dvs 24 kroner.
1 SMS fra fransk mobil til norsk mobil: 0,075/stk, dvs 60 øre.

Etter å ha testet EQO et par måneder, har jeg også vært i kontakt med EQO for å gå gjennom noen spørsmål og mine samtaler. Deres belastninger stemmer iht prisliste og reklame. Det eneste som ikke virket var SMS-er til norske mobiler – noe som nå skal være fikset, ifølge EQO. Samt at det er en liten catch med at du belastes pr påbegynt ringeminutt , a la godt gammelt tellerskritt. Dvs at korte samtaler blir dyrere om du akkurat runder nytt minutt. For min del utgjorde dette et avvik på ca 0,5 euro ift sekundprising. Supporten til EQO var rask og upåklagelig via min konto på EQO.com, men bare engelsk språk tilbys på nettsidene og på supporten.

Samtaler mellom EQO-brukere belaster altså ikke EQO i hele tatt. Så, om du vil ringe gratis til meg og andre EQO-brukere, samt svært rimelig til andre i utlandet fra mobilen – ta en tur til www.EQO.com idag!

Ekstremsportveko

2007-10-07T22:00:00.000+02:00

Veka har flydd avgårde!

Mandag og tirsdag bestod mykje av faste postar som fransk-kurs heime og ute, skule og lekser. Nikoline sykla heim frå skulen for første gong – det var stas!

Onsdag klatra me i Adventure Forest her i Villeneuve saman med besøket frå nord. Med løyper frå tre til tre og heftige øvelsar innan balansering, klatring og sliding frå tretopp til tretopp og via ferrata i 3,5 time til ende. Alle gjennomførte og var nøgde med det! Underteikna var k-l-i-s-s gjennomvåt (og det regna ikkje): Tarzan-musklane i biceps, triceps og mage hadde særs godt av dette! Bilete: klikk her!
Om kvelden bydde Siv på nydeleg middag ute på terrassen ved eit uvanleg roleg Middelhav.

Torsdag
Buss-streik igjen. Og som sist torsdag fann ikkje me det ut før bussen til Antibes ikkje kom som den skulle kl 07.08. Dvs at far vart sjåfør igjen. Som igjen gav litt logistikk-utfordring med fars debut på fransk-kurs. No, etter internett er på plass, har me fått oppretta abonnement på nyhende via epost og sms frå buss-selskapet når det skjer noko.
Gutetur med besøket til Monaco/Monte Carlo om kvelden. Ruta gjekk gjennom Nice, og kystvegen via Eze på ”vestlandsvegar” til, og motorvegen frå. Ingen av oss gutane hadde vore der før, so det var upløydd mark me berre hadde høyrt om. Utover ørten casino og hotell, var det vel dei flotte bilane og båtane mest framtredande. Anna var med besøks-jentene på kjøpesenter og restaurant, i påvente av nøklar til å koma seg inn... Rangling og lite fokus på skulearbeid denne kvelden!

Fredag
Siste kvelden med besøket vart nytta til middag ute på det lokale brasseriet – som ikkje er støe i engelsk. Men dei er flinke å koka. Nikoline sov to timar i stolen, stakkar... Utruleg kjekt med besøk – 1000 takk for triveleg samvære!

Laurdag
Etter ein køyretur med besøket til flyplassen, brukte me dagen på badestranda. Rett og slett herleg: 25 i lufta, 22 i sjøen. Og sjølvsagt lett solbrent. Om kvelden stod France på hovudet, etter å ha slått favorittane New-Zealand i kvart-finalen i rugby-VM. Terjes bursdag vart og markert. Rangling igjen...

Søndag
Sein og lang frukost med videooverføring til Oslo-tantene. Litt støy på linja, men Skype funkar jo. Deretter reiste me til Parc Phoenix i Nice, ein dyrepark utanom det vanlege med leikeplassar, kunst, blomar i alle slags fasongar og fargar, og dyr til vanns, på land og i lufta.

Krokodillar, øgler, bever, ugler, papegøyar for å nevna nokre for oss eksotiske innslag, alle behørleg busett og svært tilgjengelege i ulike klimatiske tilhøve. Her likte alle seg, so dagen gjekk. Kan anbefalast, ligg vis-a-vis Nice Airport. Og prisen: berre 2 euro for vaksne og born over 12 år! Bilete: klikk her!

Au revoir!

Drypp 2 (verkelege drypp)

2007-10-01T12:52:00.000+02:00

Idag skriv me oktober for første gong, og det har vore ei hendelsesrik veke her i Villeneuve-Loubet på fleire vis. Etter ei veke med tre regndagar er nok hausten kome. 5 varmegrader ein morgon sette ein støkk i oss. Me fann og ut at taket ikkje var tett, med fleire lekkasjar i spisestova, som er ein innbygd terrasse. Men, søndag bada me i havet igjen, 22 grader i sjøen, men vindig.

Streikar, m.a. på bussen, gjorde at Anna og Kjartan ein dag vart ståande fast i Antibes etter skuletid, medan far og mor fyllte opp bilen på IKEA i Toulon, ein liten svipptur på 136 km kvar veg. Normal køyretid er ca 1 time, men me sov når rett avkøyrsle passerte, og fekk ein kraftig omveg via Aix-en-Provence på i alt 1,5 time til (ikkje spør korleis det er mogleg!). Dette, og kraftig regnver på heimveg, gjorde at me måtte tilkalla backup og reserve-onkel Terje (1000 takk!) til å redde Anna og Kjartan, samt Nikoline som me ville blitt for sein til å hente. Samme dag vart forøvrig IKEAs søknad om å bygge nytt i Mougins, like ved Cannes, ca 15 min. unna, nedstemt igjen.

Me har vore på bruktbutikkar og handla spisestove, på ”vide-grenier” (sjå bilete: loppemarked der private stiller ut innhald frå loft og bodar til sals). Det årlege vinsalget for flaskevin til langtidslagring er er over, og garasjen tatt i bruk som vinkjellar.

Laurdag kveld fekk me triveleg besøk frå heimlege trakter: familien Weregeland/Bjørke på haustferie etter eit par dagar i Paris, og vart innkvartert i leilegheitskomplekset og landemerket Marinaen (sjå bilete under) – med 1600 leilegheiter i fire pyramideforma bygningar, båtar, basseng og strender, med visjonær og omstridd arkitektur frå syttitalet. Besøket fekk ein kjapp svipptur innom Antibes laurdagskvelden og middelalderbyen Vence med det årlege historiske markedet søndag. Begge deler med noko amputert folkeliv pga det føregåande kalde veret, men og VM-kampar i rugby på TV...

A bientôt,
Kjetil

Drypp frå Middelhavet 1

2007-09-24T09:19:00.000+02:00

Denne veka har mykje fokus vore på Antibes, der Anna og Kjartan sin nye ungdomsskule ligg midt i byen, ca 10 km vest langs kysten. Antibes er eit gamal romersk sete, med gamlebyen, marked, restaurantar, museum, havna og bynære strender som hovudattraksjonar. Trafikalt er det kaos i høgsesongen - no går det ca 40 minutt fram og tilbake i rushet med smale snarvegar gjennom gamlebyen og forbi Picasso-museet.

På College Roustan er det ein eigen klasse for ”innvandrarar”, med vekt på elementær fransk-undervisning. Planen er at dei skal gå her so lenge det er naudsynt, evt inntil fransken er sopass at ein kan delta i vanleg undervisning (til jul?). Fredag gjekk me opp ruta mellom skulen og buss-terminalen, so no er far permitert på Antibes-ruta. Bussen går klokka 07.08 (08.15 mån- og torsdagar då skulen startar 9 istaden for 8), so det blir ikkje råd å sova lenge.

Mor er starta på fransk-kurs for utlendingar ein ettermiddag i veka, i tillegg til at me har familie-timar i fransk kvar måndag kveld heime med Marie-Christine, lærar og ven av vener. Men det går veeelding seint med oss.

Laurdagen gjekk med til fjerning av teppe på soverommet, kanskje det hjelper på luftvegane? Dei andre kosa seg på badestranda, 22 grader i sjøen og kanskje 30 i lufta.

Søndag køyrde me til turistmålet Gourdon – 27 km frå havet – ein utruleg biletskjøn og turistvenleg middelalderlandsby med tilhald på ein fjelltopp (som navnet betyr) 760 moh med høge murar som verna mot alle angrep gjennom tidene. På Victoria-plassen, navngitt etter dronningbesøket i 1891, har ein vidsyn frå Nice til forbi Cannes, ei kystlinje på over 80 km. Gourdon figurerer på topp 10-lista over sjåverdige stadar heromkring, og restauranten Ørneredet likeså på lista over spektakulære spisestadar. Gourdon mangedoblar innbyggartalet på 437 kvar dag – vår søndag hadde marked, dyremarked, og flotte piknikk-område utanfor bymurane.

Vegen heim la me om ekstrem- og vintersportstaden Greolier og Pont-du-Loup (godterifabrikken til Florian har me besøkt før!), på vegar me drog kjensel på frå vestlandet.

Me ventar framleis med lengsel og smerte på internett i heimen, som stadig driv oss til MacDonalds med ujevne mellomrom for lån av det trådlause nettet.

Bilete: klikk her!

Au revoir!

Uten svenskene stopper Norge

2007-03-28T21:12:00.000+02:00

I går ettermiddag tok jeg fly Oslo-Bergen, i arbeids medfør, og alt gikk vel som det skulle. Jeg fikk testet innsjekkingsrutinene til Norwegian, som jeg etter 20 minutter i kø fikk beskjed om var bortkastet. Nå var det bare 20 minutter til flyet skulle gå, og mitt relativt tunge kolli nr 2 måtte jeg prøve å ta med gjennom sikkerhetskontrollen. Det trodde ikke innsjekkerne ville gå bra, så det beste ville nok være å utsette avreisen, om jeg hadde fullpris-billett. Jeg valgte imidlertid å friste sjebnen i sikkerhetskontrollen. Førstemann i kontrollen sa at han trodde dette ville gå bra, noe som gav meg nytt håp. Scanningen av kropp og bagasje gikk også bra, etter en liten forklaring av innholdet til herrene ved skjermen. Tavlen fortalte at gaten var i ferd med å stenge, men etter en liten løpetur med to tunge kolli og ett skranglete kne, ble gate 19 nådd i tide, og den hyggelige herren bad meg puste ut. Ombord ventet et fullt fly med bergensere på veg hjem, vi tok av noen få minutter etter skjema, som ikke bare var min skyld - jeg var ikke sistemann ombord. Vel oppe i marsjhøyde fikk vi værmelding og hilsen fra cockpit. Selv etter en litt hard landing var konklusjonen at denne hjemturen gikk jo svært så effektivt og greitt. Men hva ville Norwegian vært uten våre naboer i øst? Det slo meg plutselig: alle jeg hadde hatt befatning med på Gardermoen og i luften var ikke norwegians. Så takk for turen, Sverige!

"What a mess!"

2007-03-27T21:41:00.000+02:00

Den elevsentrerte datamessa i regi av kommunane og Høgskulen i Østfold imponerer med sitt mangfald og mange engasjerte elevar og lærarar. Ein flora av ulike IKT-prosjekt i lærings hensikt var vist fram av lærarar og elevar. Men kvar er publikum? Dette er kanskje noko fleire burde oppleva? Politikarane kunne sett korleis data-pengane vert brukt, og foreldre og andre kva skulen nyttar teknologien til!

Velkomen

2006-02-08T23:12:00.000+01:00

Her kjem ein blogg. Snart.